หวงกุ่นมองหญิงสาวที่ก้มหน้าก้มตากินขนมอย่างเอร็ดอร่อย พลางคิดในใจ: เด็กนี่ช่างไม่มีความทุกข์ร้อนเสียเลย มีของอร่อยก็ลืมผู้ชายไปสนิท อีกทั้งยังใจเย็นเสียยิ่งนัก ไม่ได้แสดงท่าทีหึงหวงแม้แต่น้อย!
รสชาติหวานละมุนเข้าปาก เสวี่ยหลิงเอ๋อร์ถือขนมเกือกม้าในมือซ้าย ขนมไห่ถังในมือขวา กินไปพลาง ตัวก็โยกเยกไปมาอย่างมีความสุข
อาหารเลิศรสเช่นนี้ นางไม่เคยได้ลิ้มลองในเผ่าของตนมาก่อน!
ชาวเผ่ากู่มีอายุยืนยาวเพราะกินแต่มังสวิรัติและผักป่า ก่อนออกจากเผ่านางไม่รู้สึกว่าอะไรจะพิเศษ แต่เมื่อได้ลิ้มลองของอร่อยเหล่านี้แล้ว นางไม่อยากกลับไปอีกต่อไป
หวงกุ่นกินองุ่นพลางยิ้มเอ่ย: "เจ้าเป็นคนเลี้ยงง่าย ก็เป็นคนเลี้ยงยากด้วย"
เสวี่ยหลิงเอ๋อร์กลืนขนมเกือกม้าในปากลง แล้วถามด้วยเสียงไม่ชัดนัก: "เหตุใดเล่า?"
หวงกุ่นกางมือออก: "เจ้ากินได้ทุกอย่าง แต่กินมากเกินไป..."
เสวี่ยหลิงเอ๋อร์หัวเราะอย่างเก้อเขิน เอามือทุบหน้าอกตนเองพลางกล่าว: "พี่หวงกุ่น บิดาข้ามีเงิน เมื่อใดที่ท่านส่งเงินมาให้ ข้าจะพาเจ้าไปกินของอร่อยทั่วเมืองนี้ให้หมด!"
หวงกุ่นนัยน์ตาเป็นประกาย ยื่นมือออกไปกล่าว: "จริงหรือ เช่นนั้นมาสัญญากัน เจ้าห้ามพูดแล้วไม่ทำเป็นอันขาด!"
พูดจบเขาก็ยื่นนิ้วก้อยออกมา เสวี่ยหลิงเอ๋อร์ถาม: "นี่คือความหมายของการทำสัญญาหรือ?"
หวงกุ่นพยักหน้า: "ข้าน้อยจะสอนเจ้าให้รู้จักวิธีทำสัญญาแห่งราชวงศ์หนานจิ้น เอาเลย ยื่นนิ้วก้อยออกมา"
จูเว่ยได้ยินบทสนทนาของทั้งสอง ก็มองไปทางพวกเขา หวงกุ่นผู้นี้ช่างไม่รู้จักอายนัก หลอกเด็กสาวว่าอะไรเป็นสัญญา