จูเว่ยได้ยินนายท่านสั่งให้เขาอยู่ร่วมกับเสวี่ยหลิงเอ๋อร์ ก็คัดค้านสุดชีวิต "นายท่าน กระหม่อมกับนาง หนุ่มสาวต่างเพศอยู่ร่วมเรือนเดียวกัน เกรงว่าจะ..."
สายตาของมู่เหยียนเปี่ยมด้วยแรงกดดันจนจูเว่ยต้องหุบปากทันที
"เสวี่ยหลิงเอ๋อร์เป็นองค์หญิงน้อยแห่งเผ่ากู่ จำเป็นต้องมีอดมืดฝีมือเยี่ยมที่สุดคอยอารักขา เจ้ามีข้อคัดค้านอันใดหรือ?"
จูเว่ยผงกศีรษะรับคำ "บ่าวไม่กล้า!"
......
กลับมาถึงจวนอ๋อง ในห้องหลัก มู่เหยียนมองจั้นหลานแล้วเอ่ย "ดูท่าภรรยาจะอยากชนะข้ายิ่งนัก!"
อันที่จริง การให้เสวี่ยหลิงเอ๋อร์พำนักอยู่ในจวน เป็นความเห็นของจั้นหลาน การให้เหล่านางปรุงยาพิษ ก็เป็นความเห็นของจั้นหลานเช่นกัน
จั้นหลานยิ้มอย่างมีเล่ห์เหลี่ยม "การสร้างไมตรีกับหัวหน้าเผ่ากู่ในอนาคต ย่อมไม่มีผลเสีย"
มู่เหยียนพยักหน้าเห็นด้วย
"แต่เจ้าไว้ใจให้เสวี่ยหลิงเอ๋อร์กับจูเว่ยอยู่ในลานเดียวกันได้จริงหรือ?" จั้นหลานเอ่ยถาม
มู่เหยียนยิ้มบาง "ข้ารู้จักจูเว่ยเป็นอย่างดี เขาไม่คิดโลภรักง่าย ๆ ปล่อยให้เขาจับตาดูเด็กนั่นไว้ อย่าให้ปรุงยาพิษออกมาจนจัดการเจ้าแมวดำน้อยพวกนั้นได้หมดเป็นพอ!"
"ว่าก็ว่าเถิด!" จั้นหลานหัวเราะ
เด็กนั่นบางคราวก็ไม่ค่อยฉลาดนัก จูเว่ยมีลานเป็นของตัวเอง อย่างนี้ก็สะดวกแก่การคอยดูแลนาง
จั้นหลานนึกอะไรขึ้นมาได้ ก็ออกไปอย่างลึกลับ หนึ่งชั่วยามให้หลัง เสี่ยวเถาก็ยกซุปเต้าหู้ปลากะพงสาหร่ายที่อ้วนพีเข้ามา
มู่เหยียนได้กลิ่นหอมสดชื่นจึงเอ่ย "เป็นหลานเอ๋อร์ลงมือปรุงหรือ?"