มู่เหยียนเห็นหวงกุ่นกระพริบตาใส่เขา เขามิได้ใส่ใจมากนัก เพราะวิสัยการทำสิ่งใดของหวงกุ่นนั้น มักทำให้คนคาดไม่ถึงเสมอ
หวงกุ่นดึงเสวี่ยหลิงเอ๋อร์ไปยังมุมหนึ่งแล้วกล่าวว่า "เจ้าอย่าเพิ่งคะนองมือ น้องมีวิธี เชื่อน้องเถอะ!"
ในสายตาของเสวี่ยหลิงเอ๋อร์ หวงกุ่นคือคนดีคนหนึ่ง นางพยักหน้าอย่างตั้งใจ "ได้ ข้ากลางวันจะไม่ลงมือ"
มุมปากของหวงกุ่นกระตุกเล็กน้อย กล่าวว่า "กลางคืนก็ห้ามลงมือ!"
เด็กสาวคนนี้ช่างดื้อรั้นยิ่งนัก จำต้องหมายมั่นในชายผู้มิได้รักนางเอาอีกหรือไร
หวงกุ่นมองไปที่จูเว่ย สายตาเหลวไหลเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า "โอ้ย น้องหนาวเหลือเกิน ขอรบกวนพี่จูเว่ยช่วยดูเสวี่ยหลิงเอ๋อร์แทนน้องหน่อยเถิด!"
กล่าวจบ เขาก็วิ่งเข้าไปในเรือนของเรือสำราญทันที
คิ้วของจูเว่ยกระตุกอย่างแรงสองครั้ง จั้นหลานอาศัยจังหวะกล่าวเสริมว่า "จูเว่ย เจ้าพาเด็กสาวคนนี้ไปเปลี่ยนชุดของข้าสักชุดเถิด"
บนเรือสำราญ เปียกชื้นจนเสื้อผ้าเปียกน้ำเป็นเรื่องธรรมดา จั้นหลานเตรียมเสื้อผ้าไว้หลายชุดบนเรือเสมอ รวมถึงผ้าคลุมอีกด้วย
มู่เหยียนทำหน้าคอยดูเรื่องสนุก พยักหน้าให้จูเว่ย
จูเว่ยเหงื่อแตกพลั่ก เขากล่าวอย่างเก้อเขิน "นายท่าน ท่านแม่นาย ข้า..."
จั้นหลานแกล้งแหย่จูเว่ยเป็นนิสัย เห็นท่าทางอลหม่านของเขาก็อยากหัวเราะ
เสวี่ยหลิงเอ๋อร์มองมู่เหยียน แล้วมองจั้นหลาน จู่ ๆ ก็เข้าใจ "เจ้าเองก็คือพระชายาของอ๋องผู้สำเร็จราชการหรือ?"
จั้นหลานพยักหน้า เสวี่ยหลิงเอ๋อร์ดึงจั้นหลานไปอีกทางหนึ่งแล้วกล่าวว่า "พระชายา ท่านเคยช่วยข้าไว้ ข้าจะไม่คิดเอาคืนกับท่าน"