"ไม่รู้ว่าวันนี้หลี่ซื่อเป็นอะไร ไปเอ่ยชื่อจั้นเสวี่ยโหรวต่อหน้าฮูหยินใหญ่" ตู้กูเอี๊ยนเล่าต่อให้จั้นหลานฟัง
จั้นหลานนิ่วหน้าเล็กน้อย ใช่แล้ว ใจแม่ย่อมผูกพันกับลูก
ไม่เช่นนั้น เหตุใดหลี่ซื่อจึงทุ่มสุดตัวเพื่อจั้นเสวี่ยโหรวในยามคับขัน ถึงกับละเมอเรียกชื่อลูกสาวแท้ๆ ในความฝัน
บาดแผลครั้งนี้สร้างความเจ็บปวดแก่หลี่ซื่ออย่างหนัก ภพชาตินี้คงไม่มีวาสนาได้บำเรออยู่ในวังหลวงอย่างที่เคยเป็นในชาติก่อนแล้ว
จั้นหลานนอนหลับตาพักผ่อนอยู่บนเตียง
"พี่หลิวซีให้ข้าน้อยมาบอกคุณหนูว่า ท่านแม่ทัพจ้านมีจดหมายถึงแม่ทัพจั้น"
จั้นหลานพยักหน้า "อืม ตามดูต่อไป"
เจ้าแมวดำน้อยค่อยๆ ปีนขึ้นมาบนเตียงของจั้นหลาน ใช้หัวเล็กๆ ซุกกับแขนของนาง
จั้นหลานใช้มือขวาลูบหัวมันเบาๆ
"อ้าว พี่เมิ่งเมิ่ง ได้ยินว่าพี่กำลังจะตาย!"
ประตูถูกผลักออกจากด้านนอก เด็กน้อยสองคนตาบวมช้ำ วิ่งพรวดพราดเข้ามาคนแล้วคนเล่า
"พี่เมิ่งเมิ่งยังไม่ได้แต่งงาน ก็กำลังจะตายแล้ว!" จั้นรุ่ยวิ่งมาที่ข้างเตียง ใช้มือเล็กๆ ลูบแก้มของจั้นหลาน
"จั้นเหิง จั้นรุ่ย!" จั้นหลานลุกขึ้นนั่งเล็กน้อย
เด็กน้อยสองคนเช็ดน้ำตา แล้วพุ่งเข้าไปซบตัวกับจั้นหลาน
"ข้าไม่เป็นไร แค่บาดแผลเล็กๆ น้อยๆ อีกไม่นานก็หายดีแล้ว" จั้นหลานรีบปลอบน้องชายน้องสาว
"พี่เมิ่งเมิ่ง พี่เสวี่ยโหรวยังไม่ฟื้นเลย จะตายหรือไม่ตาย?" จั้นรุ่ยเม้มปากแดงๆ น้อยๆ
จั้นหลานลูบหัวนางปลอบ "ไม่ต้องห่วง อีกไม่นานก็ฟื้นแล้ว"
เด็กน้อยสองคนได้ยินคำตอบของจั้นหลาน ก็วางใจหายหมด พากันอุ้มเจ้าแมวดำน้อยขึ้นมาเล่น "เจ้าดำเอ๊ย ทำไมเจ้าอ้วนขึ้นขนาดนี้เลย!"