ฉินซวงถอนหายใจยาวแล้วเอ่ยว่า "ญาติของชุนฮวากลายเป็นศัตรูกับจั้นหลาน แต่นางจั้นกับชุนฮวามีความแค้นอะไรกันแน่?"
จั้นเสวี่ยโหรวพิงเตียง เสียงอ่อนโยน เอ่ยอธิบายอย่างระมัดระวัง "ท่านแม่ ลูกคิดขึ้นได้แล้ว เมื่อวันนั้นพี่จั้นหลานตีชุนฮวาที่สำนักศึกษาอวิ๋นอิ่น นางจึงคิดแค้นเป็นแน่!"
ฉินซวงขมวดคิ้ว "บัดนี้สาวใช้ในจวนช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเสียแล้ว คุณหนูสี่เป็นบุตรีของจวน กลับกล้าท้าทายต่อหน้าธารกำนัล สอนสั่งนางสักหน่อย ก็หาโอกาสแก้แค้น"
จั้นเสวี่ยโหรวลดเสียงลง "ท่านแม่ ลูกไม่อยากเห็นเรื่องเช่นนี้อีกแล้ว โปรดรีบพาชุนฮวาออกไปเสียเถิด!"
ฉินซวงปลอบโยน "ดี ๆ"
ชิวเยวี่ยฟังอยู่ข้าง ๆ เหงื่อแตกพลั่ก ๆ
โชคดีที่นางไม่ได้มีส่วนร่วมในเรื่องเช่นนี้
มิเช่นนั้นวันนี้ผู้ที่ตกเป็นแพะรับบาปก็คงเป็นนาง
ไม่นาน ทางการก็ตัดสินคดีจบสิ้น
ชุนฮวากับญาติของนาง หวังหลิวซื่อ หัวหน้าแก๊งฉลามดำ ถูกโบยจนถึงแก่ความตายด้วยกัน
ช่วงนี้ จวนแม่ทัพเกิดเรื่องมากมาย จั้นเป่ยชางได้รับจดหมายจากบ้าน
เพราะชายแดนไม่มีศึกสงคราม เขาจึงกราบทูลขอพระราชทานอนุญาตจากฮ่องเต้เซวียนอู่เพื่อกลับมาเยี่ยมบ้าน
คาดว่าอีกสองวันก็จะถึงจวนแม่ทัพ
……
แท้จริงแล้ว จั้นหลานลุกจากเตียงได้นานแล้ว แต่นางจำต้องใช้กลอุบายพลีกายให้จวนตระกูลจั้นรู้สึกเป็นหนี้บุญคุณ
หากมีเพียงจั้นเสวี่ยโหรวที่ได้รับบาดเจ็บ แต่นางไร้ร่องรอยบาดแผล ไหนเลยจั้นเสวี่ยโหรวจะไม่ฉวยโอกาสก่นสร้างเรื่อง
หากเป้าโทษพุ่งมาที่นาง ก่อให้เกิดความกังขา ก็คงไม่เป็นผลดีอันใด
ตู้กูเอี๊ยนป้อนขนมปังให้เจ้าแมวดำน้อยพร้อมเอ่ยว่า "หลิวซีบอกว่า ยุยงคุณหนูสองให้ไปหาจั้นเสวี่ยโหรวแล้ว"