หลิวซีและเสี่ยวเถาลงจากบันไดด้วยกัน ก็เห็นมู่เหยียนเดินเข้ามาในลานบ้าน
เจ้าแมวดำน้อยเห็นมู่เหยียนก็กระดิกหางอย่างกระตือรือร้น
หลี่ซื่อเห็นมู่เหยียนก็หลบซ่อนอยู่ในห้องไม่กล้าออกมา
เสี่ยวเถาและหลิวซีค้อมตัวคารวะ "ฝ่าบาท!"
มู่เหยียนเดินตรงไปข้างหน้า ยกนิ้วขึ้นเบา ๆ ทั้งสองคนก็ลุกขึ้นยืน
เสี่ยวเถารอจนมู่เหยียนขึ้นบันไดไปแล้ว จึงแลบลิ้นแล้วพูดว่า "พี่หลิวซี ท่านพูดถูกจริง ๆ!"
หลิวซีจับแขนเสี่ยวเถาแล้วพูดว่า "ไปกันเถอะ เราจะพาเจ้าแมวดำน้อยไปพบเสี่ยวไป่และลูกหมาน้อย"
มู่เหยียนอนุญาตให้หลิวซีและเสี่ยวเถาเข้าไปในลานบ้านของเขาเพื่อพาสุนัขไปเดินเล่น ทั้งสองคนก็ชอบไปที่ลานบ้านของมู่เหยียน เพราะที่นั่นทั้งกว้างและทัศนียภาพก็งดงาม
เสี่ยวเถาสะบัดก้นเดินตามไปอย่างร่าเริง
จั้นหลานได้ยินเสียงคนเดินขึ้นบันได นางหันกลับไปมอง เห็นมู่เหยียนสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวและชุดชั้นนอกสีม่วง เดินเข้ามาหานาง
"กำลังคิดอะไรอยู่?" มู่เหยียนนั่งลงข้างนาง มองดูคิ้วตาอันประณีตของนางและริมฝีปากที่สดชื่นราวกับหยาดน้ำค้าง
จั้นหลานยิ้มมุมปากมองเขา "ชุดของท่านวันนี้ดูดีมาก"
มู่เหยียนยิ้มบาง ๆ "เครื่องสำอางค์ของเจ้าในวันนี้ ข้าก็ชอบมากเช่นกัน"
จั้นหลานแก้มแดงเรื่อ ยิ้มแล้วพูดว่า "ปากหวานจริง!"
นางพูดจบ ก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างนุ่ม ๆ ทาบที่ริมฝีปาก มือของมู่เหยียนประคองท้ายทอยของนางดึงเข้าไปใกล้ แล้วประทับจูบลงบนริมฝีปากของนาง
ครู่หนึ่ง มู่เหยียนก็ปล่อยนาง จ้องมองริมฝีปากของนางแล้วพูดว่า "แต่ข้าอยากทำลายเครื่องสำอางค์ของเจ้า..."