จั้นหลานมองจั้นเสวี่ยโหรวอย่างเกียจคร้าน ไม่มีทีท่าว่าจะตอบ
จั้นเสวี่ยโหรวพูดต่อว่า "วันนี้ อ๋องเว่ยมาส่งข้า..."
นางพูดด้วยความทะนงตน คิดจะยั่วโทสะจั้นหลาน จั้นหลานหัวเราะเย็นแล้วกล่าวว่า "ข้าเห็นแล้ว อ๋องเว่ยกำลังเดินมาทางนี้"
สายตาจั้นเสวี่ยโหรวเปลี่ยนไป ตำแหน่งที่นางยืนอยู่นั้นซือจวินมองไม่เห็น ต่อให้ซือจวินฉวยโอกาสที่นางไม่อยู่ เข้าหาจั้นหลานเพื่อสานสัมพันธ์กระมัง
"จั้นหลาน เจ้าจงใจยั่วยวนสามีข้าหรือไม่?" จั้นเสวี่ยโหรวเริ่มระวังตัว
จั้นหลานมองจั้นเสวี่ยโหรวเหมือนดูคนโง่ "ฮึ เจ้าหลบไปฟังสิ ดูว่าใครยั่วยวนใคร?"
จั้นเสวี่ยโหรวก็อยากฟังเหมือนกัน ว่าจวนของนางในอนาคตจะมาหานางหรือว่ามาหาจั้นหลานกันแน่
นางจึงเดินหน้ามุ่ยเข้าไปในห้องชั้นใน อยากฟังว่าซือจวินจะพูดอะไรกับจั้นหลาน
จั้นหลานรินชาให้ตนเองอย่างสงบ ซือจวินเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มในดวงตา
เมื่อเห็นจั้นหลาน เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ครั้งก่อนที่สนามล่าสัตว์ จั้นหลานยังใส่ชุดบุรุษ ทว่าวันนี้ชุดกระโปรงสีม่วงชุดนี้ยิ่งเสริมให้ผิวของนางขาวเนียนละเอียด วันนี้แต่งหน้าบางเบา ยิ่งงดงามเกินจะพรรณนา
เหตุใดเขาจึงไม่เคยพบมาก่อนว่าจั้นหลานงดงามถึงเพียงนี้
จั้นหลานไม่แม้แต่จะมองเขา นั่งนิ่งอยู่อย่างสงบ ซือจวินเดินเข้ามา ผงกศีรษะเล็กน้อยแล้วเอ่ยว่า "แม่ทัพจั้น ท่านอยู่เพียงลำพัง?"
จั้นหลานไม่สนใจเขา ซือจวินก็มิได้โกรธ กลับยิ้มแล้วพูดว่า "คราวก่อนที่สนามล่าสัตว์ได้พบกันเพียงชั่วขณะ กลับไปแล้วท่วงท่าที่หาญกล้าของท่านก็มักผุดขึ้นในความคิดของข้าไม่เลือนหาย"