หยุนเหอค้อมตัวคารวะแล้วกล่าว "นายท่าน หัวหน้าหน่วยจูเว่ยส่งข่าวมา จับตัวอวี้จินเฉาได้แล้ว สองวันจะถึงเมืองติ้งอัน"
มู่เหยียนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "ดี รับทราบ"
จั้นหลานรู้ข่าวนี้แล้วคงดีใจไม่น้อย
มู่เหยียนนึกถึงคำพูดของหยุนเหอขึ้นมาได้ จั้นหลานแอบพบกับบุรุษอื่นเป็นการส่วนตัว
เขาหัวเราะเบา ๆ แม้ตอนนี้เขาจะไม่ค่อยใส่ใจว่านางอยากทำอะไรแล้วก็ตาม
แต่ก็ไม่อาจปล่อยให้นางคิดถึงบุรุษนอกวังได้ มู่เหยียนเอามือเท้าผาก คิดในใจ ดูท่าคงต้องยั่วเย้าหญิงสาวของเขาอีกสักหน่อย
หลานเอ๋อร์ของเขา คืออัญมณีล้ำค่าที่หาที่เปรียบมิได้ในใต้หล้า แม้แต่บุรุษก็เทียบไม่ติด!
นางมีสติมั่นคง พึ่งพาตนเอง ไม่พึ่งพิงผู้ใด เติบโตเบ่งบานท่ามกลางความทุกข์ยาก ทำในสิ่งที่อยากทำ รักในสิ่งที่อยากรัก
นางจะเลือกใครก็เป็นอิสระของนาง การที่เขารักจั้นหลาน ก็เป็นอิสระของเขาเช่นกัน
หากผูกมัดนางไว้ มู่เหยียนรู้ดีว่าจั้นหลานจะไม่มีความสุข และจะจากเขาไปอย่างไร้เยื่อใยดั่งสายลม...
......
จั้นหลานกำลังฝึกเขียนตัวอักษร"ฟู"อยู่ในห้อง เสี่ยวเถามองจั้นหลานใช้กระดาษเขียนหนังสือไปแล้วหลายแผ่น เขียนตัว"ฟู"ไปแล้วนับร้อยตัว
นางเอียงคอมองจั้นหลานแล้วพูด "ตัวฟูของคุณหนูเขียนสวยขึ้นทุกวันเลย"
จั้นหลานวางพู่กันลง อารมณ์ดีเอ่ยถาม "จริงหรือ?"
"แน่นอนสิคะ คุณหนูคิดอย่างไรถึงอยากฝึกเขียนหนังสือเล่า?" เสี่ยวเถาถามด้วยความอยากรู้
จั้นหลานครุ่นคิด ก็หาเหตุผลชัดเจนไม่พบ แต่เพียงไม่อยากให้ตัวเองดูหยาบกร้านต่อหน้ามู่เหยียน นางไม่อยากให้มู่เหยียนดูหมิ่นนาง