ปากของเสี่ยวฉินขยับอยู่นานสองนาน กว่าจะเปล่งเสียงออกมาได้ "ศพของคุณชายจั้นเฟิง ถูกส่งกลับมาจากหนิงกู่ถ่าแล้วเจ้าค่ะ!"
"อะไรนะ!" จั้นลี่ลั่วยืนนิ่งอยู่กับที่ เนิ่นนานจึงจะเอ่ยขึ้นได้
ครู่หนึ่ง นางตวาดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เจ้าสาวน้อยนี่หลอกข้าอยู่หรือไม่... เป็นไปไม่ได้... จั้นเฟิงจะมีอันเป็นไปได้อย่างไร!"
เสี่ยวฉินร้องไห้พลางกล่าว "ข้าน้อยเห็นกับตาตนเอง เพียงอยู่หน้าประตูโลงศพของคุณชายถูกคนหามเข้ามาแล้วเจ้าค่ะ"
"ผลักข้าไป ข้าไม่เชื่อ!" จั้นลี่ลั่วส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง
ท่านพ่อมิได้สั่งคนที่หนิงกู่ถ่าให้คอยดูแลเขาหรอกหรือ น้องชายของนางจะมีอันเป็นไปได้อย่างไร!
เสี่ยวฉินและหญิงชราต่างช่วยกันอุ้มจั้นลี่ลั่วขึ้นนั่งบนรถเข็น แล้วปิดผ้าห่มคลุมขาทั้งสองข้างที่ว่างเปล่าของนาง
จั้นหลานมองไปทางเสี่ยวฉินและหญิงชรา "ข้าจะเข็นพี่ใหญ่เอง"
ทั้งเสี่ยวฉินและหญิงชราต่างสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันหนักอึ้งในคำพูดที่ดูเบาสบายของจั้นหลาน
ทั้งสองคนหลีกทาง ถอยออกไปพร้อมกัน "เจ้าค่ะ คุณหนูสี่!"
จั้นหลานจับที่จับรถเข็น ผลักจั้นลี่ลั่วเดินไปข้างหน้า จั้นลี่ลั่วที่เคยถูกจั้นหลานตักเตือนมาก่อน รู้สึกเหมือนมีสัตว์ร้ายยักษ์จ้องมองอยู่ข้างหลัง จึงไม่กล้าขัดขืนแม้แต่น้อย
จั้นหลานผลักจั้นลี่ลั่วมาถึงกลางลานบ้าน นางหวังที่มีผมขาวสล้างปลิวไสวตามสายลมหนาว มือที่ซูบผอมมีจุดด่างดำของนางจับขอบโลงศพที่เปิดอยู่นั้น มองเห็นคนที่นอนอยู่ภายใน
คุณนายใหญ่เห็นศพของจั้นเฟิง ริมฝีปากขยับอยู่หลายครั้ง รู้สึกหัวใจสลาย ร้องไห้โฮออกมา "เฟิงเอ๋ย!"