หมอหลวงเฉินเดินเข้าไปในห้อง ก็พบว่าคนที่เขาต้องตรวจนั้นกลับเป็นขันทีหนุ่มน้อยคนหนึ่ง เห็นสีหน้าอีกฝ่ายซีดขาวราวกับกระดาษ จึงรีบสะพายกล่องยาเดินเข้าไปทันที
เสี่ยวเสียนจื๋อมองหมอหลวงเฉินด้วยความหวาดกลัวและเกรงใจ หากมิใช่เพราะพระเสาวนีย์ของฮองเฮา นาง ไยเขาผู้มีฐานะต่ำต้อยเช่นนี้จะคู่ควรให้หมอหลวงตรวจโรคให้เล่า
หมอหลวงเฉินนั่งลงบนม้าไม้ข้างเตียง ช่วยเสี่ยวเสียนจื๋อเช็คชีพจร ตรวจร่างกาย
ครู่หนึ่งเขาก็หันไปทางจั้นหลาน แล้วค้อมกายกล่าว "ทูลฮองเฮา ขันทีน้อยผู้นี้ในร่างกายถูกผู้อื่นวางยาพิษชนิดที่ทำให้หมดเรี่ยวแรง อ่อนระทวยไปทั้งกาย อีกทั้งตามร่างกายยังมีบาดแผลหลายแห่ง ทั้งรอยช้ำ รอยกัด และยังมีรอยเข็มหยั่งลึกซึ่งมิอาจมองเห็นได้ด้วยตาคนธรรมดา"
ในราชสำนักหนานจิ้น หัวหน้าหน่วยเรือนในชอบกดขี่ข่มเหงขันทีที่เพิ่งเข้าวังใหม่มิใช่แค่วันสองวัน ทั้งกายและใจล้วนถูกทรมานซ้ำแล้วซ้ำเล่า
กระนั้น ขันทีที่เข้ามาใหม่ก็ต้องมีคนคอยอบรมสั่งสอน บางคราวก็ยากจะแยกแยะว่าอีกฝ่ายจงใจกลั่นแกล้ง หรือกำลังอบรมสั่งสอนกันแน่
พอหมอหลวงเฉินกล่าวจบ เสียงคุกเข่าดังขึ้นจากด้านหลังของจั้นหลาน หัวหน้าหลิวสีหน้าไร้เลือดร้องขอชีวิต "ฮองเฮาเพคะ กระหม่อมรู้สึกผิดแล้ว กระหม่อม... กระหม่อมปกติมิได้มีงานอดิเรกอันใดเป็นพิเศษ มีเพียง... ชอบชายด้วยกัน กระหม่อมชอบเสี่ยวเสียนจื๋อด้วยใจจริง เมื่อคืนจึงให้เขาพักอยู่ในห้องของกระหม่อม ทว่าเสี่ยวเสียนจื๋อดูมิได้เต็มใจ กลับกล้าทำร้ายกระหม่อมผู้เป็นนาย กระหม่อมโกรธเกินทนจึงได้สั่งสอนเขา มิคาดคิดว่าร่างกายเขาจะบอบบางนัก ยังไม่ทันตีสองสามทีก็ทำเป็นจะตายอยู่รอมร่อ กระหม่อมนอกจากการตีเขาแล้ว มิได้ทำสิ่งอื่นใดอีกเลย กระหม่อมผิดไปแล้ว กระหม่อมจะกลับตัวเป็นคนดี! ฮองเฮาโปรดละเว้นชีวิตกระหม่อมด้วยเถิด!"