เสี่ยวอันจื่อมีชีวิตวัยเด็กที่น่าสงสารยิ่งนัก ครั้งนั้นครอบครัวยังมั่งคั่ง เขาคือคุณชายน้อยแห่งคหบดี ภายหลังบิดามารดาล่วงลับไปก่อนวัยอันควร ป้าของเขาก็ยึดครองทรัพย์สมบัติของครอบครัวไปเสียสิ้น ต่อให้เป็นเช่นนั้น ป้าที่ควรถูกฟ้าด่าของเขากลับยังรังเกียจว่าเขากินจุ ปล่อยให้เขากินเพียงมื้อเดียวต่อวัน
น่าเกลียดชังที่สุดก็คือ ปีศาจป้าสาวของเขายังวางยาเขา ให้คนตอนเขาแล้วส่งเข้าวังมาเป็นขันที
จั้นหลานสืบถามไปทั่วทุกแห่ง จนพบว่าป้าสาวของเสี่ยวอันจื่อได้หายสาบสูญไปนานแล้ว หาสืบหาตัวคนผู้นี้ไม่พบอีกเลย
......
หากมิใช่เพราะเสี่ยวอันจื่อ ในคุกหลวงอันมืดมิดไร้ซึ่งแสงตะวันแห่งนั้น นางอาจไม่เคยได้กินอาหารที่มนุษย์กินได้สักมื้อ
ก่อนที่นางจะสิ้นใจ นางได้ยินว่าเสี่ยวอันจื่อถูกคนของซือจวินพบเข้าจึงกระทำอัตวินิบาตกรรมต่อหน้าซือจวิน ก็มีผู้คนกล่าวว่าเสี่ยวอันจื่อแม้จะถูกทุบตีจนตายก็ไม่ยอมกล่าวหาว่านางคิดก่อการกบฏ
นางไม่รู้ว่าจุดจบสุดท้ายของเสี่ยวอันจื่อเป็นเช่นไร แต่มีสิ่งหนึ่งที่แน่ใจได้ นั่นคือเสี่ยวอันจื่อเป็นบ่าวที่หายากยิ่งนัก
เขาฉลาดหลักแหลมและจงรักภักดี ทำงานทุกอย่างสุขุมรอบคอบมั่นคง และมักจะหาหนทางที่เหมาะสมมาแก้วิกฤตได้เสมอ
ยามนี้นางได้เป็นฮองเฮาแล้ว ในวังย่อมต้องยังมีสมัครพรรคพวกของตระกูลซือหลงเหลืออยู่อีก นางต้องการกำจัดสมัครพรรคพวกที่ตระกูลซือทิ้งไว้ในวังให้สิ้นซาก ย่อมต้องการคนสนิทที่แข็งแกร่ง และเสี่ยวอันจื่อคือผู้ที่เหมาะสมที่สุด
เสี่ยวเสียนจื่อที่อยู่ในห้องได้ยินว่าเสี่ยวอันจื่อได้เป็นหัวหน้ากองห้องเครื่องคนใหม่ เขาชื่นชมยินดีกับเสี่ยวอันจื่อจากใจจริง