เสี่ยวอันจื่อรีบเดินตามหมอหลวงเฉินไปยังห้องพัก พอเห็นดังนั้น ใจที่แขวนอยู่ก็วางลง
ที่จริงเมื่อครู่เขาบอกว่ามีคนถูกวางยา แต่ไม่ได้บอกว่าใครถูกวางยา หมอหลวงเฉินอยู่ในวังมาหลายปี ยิ่งพูดแบบนี้ ฝ่ายตรงข้ามก็ยิ่งต้องรีบไปดู
บ่าวรับใช้ที่เดินอยู่ข้างๆ เสี่ยวอันจื่อ แอบคิดในใจว่าอยากเห็นเสี่ยวอันจื่อถูกลงโทษเสียเหลือเกิน
เดี๋ยวก็ได้เห็นว่าจะเอาไงกับหมอหลวงเฉินและหัวหน้าหลิว ยังไงซะเฆี่ยนสามสิบไม้ก็หนีไม่พ้นหรอก!
ขันทีน้อยแบบนี้ไม่เข้าใจกฎของวัง ยังคิดว่าหมอหลวงรักษาโรคให้พวกคนต่ำต้อยอย่างพวกมันหรือ? ช่างน่าขันยิ่งนัก!
ทั้งสามคนเร่งฝีเท้าไปได้ไม่นาน ก็มาถึงตรอกห้องพัก
หมอหลวงเฉินมองจากระยะไกลเห็นว่าหน้าประตูห้องพักไม่มีใครเลย
หรือว่าขันทีน้อยนี่จะกล้าหาญกล้าแหย่เขาเล่นจริงๆ!
บ่าวรับใช้พึมพำเบาๆ "เห้อๆ บางคนอีกไม่นานก็ต้องโดนไม้เรียวแล้ว เอ๊ะๆ ไหนบอกว่าผู้ชายที่ไม่มีรากด้านล่าง ปากก็ไม่น่าเชื่อถือไงล่ะ!"
เสี่ยวอันจื่อกำหมัดแน่นในชายแขนเสื้อ บ่าวรับใช้คนนี้ตั้งใจพูดให้เขาได้ยินก็เพื่อจะดูถูกเขา
หากไม่ใช่เพราะพ่อแม่ของเขาตายจากไปตั้งแต่เด็ก และอาสาวเขากินจุจึงหลอกล่อให้เขาก้าวเข้ามาในวังตั้งแต่ตอนอายุสิบสาม
พอเข้าวังมาได้ไม่นาน ก็พลั้งใจร้ายกับท่านหญิงใหญ่ ถูกส่งไปทำงานหนักที่ห้องน้ำ ต้องทำอยู่อย่างนั้นถึงห้าปี
หากไม่ใช่เพราะฮ่องเต้องค์ใหม่ขึ้นครองราชย์ เขาก็คงไม่มีโอกาสได้ออกจากห้องน้ำมาหรอก
ตอนนี้ยังไม่ได้งานใหม่ เขาจึงต้องรออยู่ในห้องพักให้หัวหน้าห้องจัดงาน รั้งให้ทำอะไรก็ต้องทำตามนั้น นี่คือชะตากรรมของเขา