เช้าตรู่วันต่อมา จั้นหลานมาถึงโรงตีเหล็กของหวงกุ่น
หวงกุ่นกำลังเคาะตีเหล็กกลางเปลวไฟเสียงดังกรุ๊งกรั๊ง ถึงขนาดที่จั้นหลานมายืนอยู่ตรงหน้าเขาก็ยังไม่รู้ตัว
จั้นหลานฟังหวงกุ่นพึมพำไม่หยุด "แกแข็งเหลือเกิน ทำให้มือข้านี่เคาะจนชาไปหมด ข้ายังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย อยากกินซาลาเปาไส้หมูสักลูก สองลูก สามลูก..."
นับหนึ่งที ก็เคาะหนึ่งครั้ง ดูตลกขบขันยิ่งนัก
มุมปากของจั้นหลานเผยอยิ้มโดยไม่รู้ตัว นี่คือหวงกุ่นรองแม่ทัพของนางในชาติก่อนนี่นา เห็นหมาตัวใหญ่ข้างทางก็ยังชวนคุยได้สองสามประโยค
จั้นหลานกระแอมเบา ๆ หนึ่งครั้ง หวงกุ่นเงยหน้าขึ้นก็เห็นหญิงสาวผู้สง่างามคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้า สวมเสื้อบุนวมแพรเนื้อดี คลุมด้วยเสื้อคลุมขนสัตว์สีขาวทั้งตัว นั่นคือจั้นหลาน
"คุณหนู มาซื้อเหล็กหรือ... เอ่อ ไม่สิ จะซื้อเครื่องเหล็กอะไรหรือขอรับ?" พอหวงกุ่นเห็นหญิงงามก็พูดจาไม่เป็นเรื่อง
หญิงสาวตรงหน้าช่างงดงามเหลือเกิน เหลือเกิน เหลือเกินจริง ๆ เขาจึงพูดติดอ่าง
จั้นหลานเลิกคิ้ว "เจ้าตามข้ามา"
แววตาของหวงกุ่นเผยความไม่อยากเชื่อ เขาพูดด้วยความเขินอาย "คุณหนูจะรับข้าน้อยเป็นคนดูแลหรือไม่ ข้าน้อยเรี่ยวแรงแข็งแกร่งจริง ๆ นะขอรับ!"
จั้นหลานกระตุกมุมปาก ถ้าไม่ใช่เพราะหวงกุ่นคนนี้มีน้ำใจต่อนางมากพอ ถึงกับแขวนคอตายบนหอคอยเพื่อนาง หลานคงเตะเขาสักทีจริง ๆ
จนกระทั่งเซียวเฉินปรากฏตัวอยู่ด้านหลังจั้นหลาน หวงกุ่นเกาหัว มองไปที่เซียวเฉิน "เอ๊ะ เราสองคนเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่านะ"
เซียวเฉิน "..." เจ้านี่เป็นคนจำหน้าคนไม่เก่ง โดยพื้นฐานแล้วไม่เจอกันสองสามครั้งจะจำหน้าคนไม่เคยได้