จั้นหลานนั่งเคียงข้างมู่เหยียน ส่งผลไม้แช่อิ่มให้เขาหนึ่งชิ้น
มู่เหยียนรับผลไม้แช่อิ่มจากมือของจั้นหลานด้วยอารมณ์อันเบิกบานยิ่งนัก
"หลานเอ๋อร์ อีกสักครู่หากมีสิ่งใดถูกใจก็บอกข้าเถิด ข้าจะประมูลให้" มู่เหยียนเอ่ยพลางมองนาง
จั้นหลานโน้มตัวเข้าไปใกล้แล้วถามว่า "เท่าไรก็ได้หรือไม่"
มู่เหยียนพยักหน้า "อืม เท่าไรก็ได้ทั้งนั้น"
จั้นหลานเม้มริมฝีปากยิ้มน้อย ๆ "ไม่ต้องหรอก ข้าเองก็มี"
มู่เหยียนมิได้ใส่ใจกับคำพูดของนาง เพียงแต่เฝ้ามองสีหน้าที่ปรากฏบนใบหน้าของจั้นหลานเมื่อสิ่งประมูลชิ้นแล้วชิ้นเล่าถูกนำออกมา
จนกระทั่งแหวนนิ้วสีแดงชิ้นหนึ่งปรากฏขึ้น ดวงตาของจั้นหลานก็เป็นประกายวาบ ได้ยินพิธีกรเอ่ยว่า "ท่านทั้งหลาย ชิ้นนี้คือแหวนหยกเลือด แกะสลักอย่างวิจิตรบรรจงยิ่งนัก บนนั้นมีสัตว์เทพสี่ตัวมีชีวิตชีวาดุจจริง จนเลือดหยกกลายเป็นหยกมีชีวิต ว่ากันว่าสามารถนำโชคลาภมาให้ผู้ครอบครอง ราคาเริ่มประมูลหนึ่งพันตำลึง!"
จั้นหลานโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าแหวนนิ้วชิ้นนี้ดูคุ้นตานางยิ่งนัก
นางเบิกตาโตวาบ แหวนหยกเลือดนี้ควรจะเป็นของคนรู้จักในชาติก่อน
ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นมันในงานประมูล
ผู้คนที่มางานประมูลล้วนร่ำรวยและมีเกียรติ ทุกคนเริ่มยกป้ายประมูล
"หนึ่งพันสามร้อยตำลึง!"
"หนึ่งพันห้าร้อยตำลึง!"
"สองพันสองร้อยตำลึง!"
...
ในที่สุดเมื่อราคาเพิ่มขึ้นถึงสามพันตำลึง จู่ ๆ เสียงหนึ่งก็ทำลายความเงียบลง
"ห้าพันตำลึง!"
จั้นหลานเหลียวมอง เห็นป้ายสีแดงตัวอักษรสีทองในมือของมู่เหยียนถูกยกขึ้น