จั้นหลานบังเกิดความเบื่อหน่ายยิ่งนัก จึงหยิบคัมภีร์พิชัยสงครามที่ยืมมาจากหอคัมภีร์ขึ้นมาพลิกอ่าน
แสงตะวันทอลงมาบนหน้ากระดาษที่เริ่มเหลืองอ่อน ส่องประกายบนนิ้วขาวผ่องของนาง เจ้าแมวดำน้อยหมอบอยู่บนโต๊ะ จ้องมองท่าทางพลิกหน้ากระดาษของจั้นหลานอย่างสงบเสงี่ยม
"คุณหนู เพคะ คุณหนูชู่อินมาหาท่านเจ้าค่ะ!" เสียงของเสี่ยวเถาลอยมาจากด้านนอก
จั้นหลานปิดหนังสือลง ม่านมุ้งถูกคนเปิดออก ชู่อินเดินหน้าเต็มไปด้วยความทุกข์ใจเข้ามาในห้อง
ดวงตานางแดงก่ำ คงเป็นเพราะได้ยินข่าวว่าจั้นหลานได้รับบาดเจ็บหนักจนเกือบสิ้นใจ ระหว่างทางจึงร้องไห้มาตลอด
ชู่อินกวาดสายตามองรอบหนึ่ง เห็นจั้นหลานยืนขึ้นจากโต๊ะหนังสือ กำลังยิ้มให้ตน
"จั้นหลาน เจ้าจะทำให้ข้าตกใจตายหรืออย่างไรกัน!" ชู่อินก้าวเข้าไปโอบกอดจั้นหลานไว้ทันที
จั้นหลานรีบผลักนางออก "ท่านย่าเอ๋ย แขนข้าถูกเกาทัณฑ์แทงจริง ๆ นะเจ้าคะ!"
ชู่อินรีบปล่อยจั้นหลาน แล้วเริ่มรั้งแขนเสื้อของนางขึ้น "บาดเจ็บตรงไหนเล่า รีบให้ข้าดูหน่อย ข้าจะได้ชื่นใจเสียที"
ชู่อินทำทีเป็นคนใจกว้างไม่แยแส ดูเหมือนไม่เป็นกังวลนางแม้แต่น้อย
จั้นหลานส่งสายตาขวางให้นาง แล้วหันไปมองหญิงรับใช้สองคนที่อยู่ด้านหลังชู่อิน
หญิงรับใช้สองคนนั้นต่างก็แบกห่อผ้าใบใหญ่ไว้บนหลัง เหนื่อยจนหน้านวลเต็มไปด้วยเลือดฝาด
"อ้อ จริงสิ ข้าเอาของบำรุงจากบ้านมาด้วยเป็นกอง วางลงเถิด! อุ๊ย ๆ ๆ ห้องเจ้านี่เล็กไปจริง ๆ!"
หญิงรับใช้สองคนกำลังจะวางของลงบนโต๊ะตามคำสั่ง ทันใดนั้นก็เหลือบเห็นเจ้าแมวดำน้อยตัวหนึ่ง
"โอ้ หมาน้อย!" ชู่อินยิ้มแย้มอุ้มเจ้าแมวดำน้อยขึ้นมา แล้วส่งสายตาสั่งให้หญิงรับใช้สองคนเอาห่อผ้าใบใหญ่สองห่อวางบนโต๊ะ
จั้นหลานมองชู่อิน เด็กสาวคนนี้อายุไล่เลี่ยกับนาง นิสัยร่าเริงแจ่มใส กล้าหาญและภักดี แต่น่าเสียดาย ที่ชาติก่อนนางตายเพื่อตนเช่นนั้น