จั้นหลานเพ่งมอง เห็นจั้นเป่ยชางสวมชุดฝึกวิชาสีดำ ร่างสูงโปร่ง ใบหน้ามีรอยยิ้ม
เสียงของเขาห้าวห้าว "อ้าว หลานน้อย เจ้านี่เก่งจริงๆ นะ!"
จั้นหลานเห็นบิดาในวินาทีนั้น รู้สึกอบอุ่นไปทั้งกาย นางลุกขึ้นยืนคำนับหนึ่ง "แม่ทัพจั้น ท่านมาแล้ว!"
จั้นเป่ยชางหัวเราะร่าเริง เรียกบ่าวรับใช้ที่อยู่ด้านหลังให้เดินเข้ามา มีกล่องไม้สามใบถูกหามด้วยไม้คานเข้ามา
"" ของเหล่านี้เป็นของกินของใช้ บ้างก็เป็นคัมภีร์พิชัยสงครามที่ข้าอ่านตอนหนุ่มๆ รวมถึงตำราเคล็ดวิชายุทธ์ด้วย ลุงรู้ว่าเจ้าชอบสิ่งเหล่านี้!"
จั้นหลานยิ้มบาง "ขอบคุณแม่ทัพจั้น!"
จั้นเป่ยชางได้ยินจั้นหลานเรียกเขาเช่นนั้น ใบหน้าหุบลงทันที พูดอย่างไม่พอใจ "เฮ้! ปีหนึ่งไม่ได้เจอ เจ้าสาวน้อยคนนี้ยิ่งงดงามขึ้นเรื่อยๆ แล้ว เหตุใดกลับยิ่งห่างเหินกว่าเดิม!"
จั้นหลานพูดอย่างเก้อเขิน "เป็นเช่นนั้น ลุงจั้น"
แม้จั้นเป่ยชางจะรับนางเป็นลูกเลี้ยง แต่เขาก็เคารพ "บิดา" ที่จากไปของจั้นหลานเสมอ
จั้นเป่ยชางคือ "บิดาบุญธรรม" ของนาง จั้นหลานจึงเรียกจั้นเป่ยชางว่าลุงจั้นตลอดมา
บัดนี้ คนทั้งราชวงศ์หนานจิ้น มีเพียงนางเท่านั้นที่รู้ว่า คนตรงหน้า แท้จริงคือบิดาโปรดของนาง!
"มารดาเจ้ายังสบายดีหรือไม่?" จั้นเป่ยชางไปดูหลี่ซื่ออีกครั้ง
หลังจากดูเสร็จ เขาขมวดคิ้ว สีหน้าครุ่นคิด เดินออกจากเรือนของหลี่ซื่อ แล้วหันไปถามจั้นหลานที่อยู่ด้านหลัง
"มารดาเจ้า ยังคงหลับไม่ตื่นอยู่เช่นนี้หรือ?"
จั้นหลานพยักหน้า "ร่างกายของนางกำลังฟื้นฟูขึ้นเรื่อยๆ เพียงแต่ยังไม่ฟื้น หมอมาตรวจเป็นประจำทุกครั้ง"