จั้นหลานถอดชุดกระโปรงยาวสีขาวนวลของนางออก ส่งให้หลิวซี "ชุดนี้มอบให้เจ้าแล้ว เปื้อนเหล้าหมด!"
หลิวซีโค้งตัวรับชุดนั้น เช็ดน้ำตาแล้วกล่าว "เจ้าค่ะ คุณหนู!"
นางกำลังจะก้าวออกไป จั้นหลานก็เรียกนางเอาไว้เสียก่อน
จั้นหลานหยิบเครื่องเขียนทั้งสี่อย่างจากใต้ตู้อย่างไม่แยแส พลางกล่าว "เจ้านี่นะ ตอนที่ส่งข่าวให้ข้าก่อนหน้านี้ ข้าสังเกตเห็นว่าฝีมืออักษรของเจ้าสวยงามยิ่งนัก สองวันก่อนข้าไปผ่านร้านหนังสือ เห็นทีจะซื้อพู่กันหมึกและกระดาษมาให้เจ้า ฝีมืออักษรงดงามเช่นนี้ อย่าปล่อยให้สูญเปล่าเลย!"
ฟังคำของจั้นหลาน หลิวซีรู้สึกอบอุ่นซาบซ่านไปทั้งกาย นางตื่นเต้นจนเลือดในกายเดือดพล่าน
ถูกจั้นหลานไว้ใจ ถูกจั้นหลานมองเป็นคนของนาง แม้แต่สิ่งที่บางชอบที่สุด จั้นหลานก็ยังรู้
นายท่านเช่นนี้จะไปหาที่ไหนได้อีก!
"ขอบคุณคุณหนูเจ้าค่ะ!" หลิวซีเช็ดน้ำตาจากไป
นางเพิ่งก้าวออกจากประตู ก็เห็นจั้นชิงชิงหน้าดำคล้ำเดินมาอย่างโกรธเกรี้ยวที่ลานหลัง!
หลิวซีชะงักเล็กน้อย ค้อมกายกล่าว "คุณหนูรอง กลับมาแล้วเจ้าค่ะ"
จั้นชิงชิงส่งเสียงเย็นชา ก้าวยาวเข้ามา ฉกผมของหลิวซีไว้ได้!
"อ่า!" หลิวซีเจ็บปวด จั้นชิงชิงก็คว้าชุดในมือหลิวซีไปได้ เอาเท้าเหยียบลงบนพื้น
หลิวซีไม่คำนึงถึงความเจ็บปวด รีบไปเก็บชุดของจั้นหลาน เพิ่งจะคว้าได้ที่ชายชุด จั้นชิงชิงก็เหยียบเท้าลงบนมือของหลิวซี
"เจ้าสารเลวทรยศต่อนาย ก่อนหน้านี้ข้ายังไว้ใจเจ้าเสียอีก ที่แท้เจ้ามาเป็นหญิงรับใช้ให้จั้นหลานนังแพศยานั้นหรือ!" จั้นชิงชิงเบิกตากว้าง กดเท้าลงบนมือหลิวซีอย่างแรง