จั้นฮุยมองจั้นหลานด้วยสีหน้าซับซ้อน
การไปศึกครั้งนี้ อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้พบหน้าครอบครัวก็เป็นได้
เขาย่อมรู้ดีว่ามารดาแสร้งทำเป็นเข้มแข็งไม่มาส่ง เพราะเกรงว่าการจากลาครั้งนี้จะกลายเป็นการอำลาอย่างโศกเศร้า
จั้นฮุยยิ้มบาง ก้าวเดินไปสองสามก้าวแล้วหันกลับมาโบกมือให้จั้นหลานที่อยู่เบื้องหลังว่า "ไปล่ะ!"
จั้นหลานโบกมือลา มองตามแผ่นหลังของบิดาและพี่ใหญ่แล้วจึงหวนกลับมาสู่ความจริง
ศึกครั้งนี้ ตามความทรงจำในชาติก่อน คือศึกแห่งความอัปยศ
ไม่กี่วันต่อมา ชนเผ่าซีหรงนำทัพสามแสนนายเคลื่อนพล ส่วนชายแดนมีเพียงกองทัพตระกูลจั้นสองแสนนายเท่านั้น!
กองทัพตระกูลจั้นในศึกครั้งนี้ สูญเสียอย่างหนักหน่วง
เพราะแม่ทัพใหญ่จั้นเป่ยชางได้รับบาดเจ็บ อีกทั้งจั้นฮุยอดทนต่อความอัปยศในคุกไม่ไหวจึงฆ่าตัวตาย ปู่จั้นซินจางจึงต้องกลับเข้าสู่สมรภูมิอีกครั้งในวัยหกสิบกว่า
ปู่ในศึกครั้งนั้น เสียแขนซ้ายข้างหนึ่ง แต่กลับปกป้องความสงบสุขของราชวงศ์หนานจิ้นได้หลายปี!
จั้นเป่ยชางเพราะบังเอิญได้ยินจั้นซินเฉิงพ่อลูกพูดคุยกันเป็นการส่วนตัว จึงรู้ข่าวร้ายเรื่องการฆ่าตัวตายของจั้นฮุย อาการป่วยจึงทรุดหนักลงในที่สุด
......
เมื่อนึกถึงเรื่องราวในชาติก่อน ดวงตาของจั้นหลานนิ่งสงบราวกับห้วงน้ำลึก
รายละเอียดของศึกครั้งนี้ นางมิได้รอบรู้ทุกอย่าง แต่ยามนี้เห็นพี่ใหญ่และบิดากลับเข้าสู่สมรภูมิอีกครั้ง
นางในใจไร้ความมั่นใจยิ่ง!
ศึกครั้งนี้ กระทบเส้นผมเพียงเส้นเดียวก็ส่งผลถึงทั้งร่างกาย!
ชาตินี้ นางถึงแม้จะใช้อุบายให้บิดากลับมาเยี่ยมบ้านแต่เนิ่น ๆ รอดพ้นจากภยันตราย พี่ใหญ่ก็รอดพ้นจากชะตากรรมฆ่าตัวตายในชาติก่อนมาได้