ฮ่องเต้เซวียนอู่คงมีชีวิตอยู่ได้ไม่นานนัก ต้องมีผู้คนอยากรู้แน่ๆ ว่าพินัยกรรมของฮ่องเต้ที่มอบตำแหน่งสืบทอดราชบัลลังก์นั้น เป็นไท่จื่อหรือไม่?
......
สามวันต่อมา จั้นหลานกำลังฝึกกระบี่ในลานบ้าน ท่ามกลางสายลมฤดูใบไม้ร่วงที่พัดผ่านชายเสื้อของมู่เหยียนพลิ้วไหว เขาเดินเข้ามาหาแล้วกล่าวว่า "หลานเอ๋อร์ คืนนี้มีธุระหรือไม่?"
จั้นหลานวางกระบี่อ่อนในมือลง ทั้งสองคนเดินเข้าบ้านไปด้วยกัน นางเดินพลางกล่าว "คืนนี้ไม่มีธุระ กระไรหรือเพคะท่านอ๋อง?"
มู่เหยียนกล่าวอย่างมีปม "ไม่มีธุระก็ดี รอข้าก่อน"
จั้นหลานนั่งอยู่ในห้อง คางเท้าบนมือ มองแผ่นหลังของมู่เหยียนจากไป ไม่รู้ว่าชายผู้นี้จะทำสิ่งใด
จนกระทั่งยามราตรีมืดสนิท มู่เหยียนจึงพาจั้นหลานไปยังจุดสูงสุดของจวนอ๋อง — หอหมู่หลาน
หอนี้ตั้งชื่อตามชื่อของมู่เหยียนและจั้นหลาน เป็นความรักที่มู่เหยียนแสดงออกอย่างตรงไปตรงมาที่สุดต่อจั้นหลาน
จั้นหลานมองตัวอักษรสามคำนี้ พูดด้วยความเขินอาย "ทุกครั้งที่เห็นชื่อนี้ ข้ารู้สึกเก้อเขินนัก"
หากผู้คนผ่านทางจวนอ๋อง ย่อมเห็นหอสูงตระหง่านตั้งเด่น ตัวอักษรทองคำสามคำว่า หมู่หลานหอ ชัดเจนแต่ไกล
มู่เหยียนโน้มตัวลงเล็กน้อยมองจั้นหลาน "ข้าเพียงต้องการให้คนทั้งใต้หล้ารู้ว่า ข้าหลงรักเจ้า"
จั้นหลานมองหอสูงหกชั้นกล่าว "ท่านพาข้ามาที่นี่ทำสิ่งใด?"
มู่เหยียนตบมือสองครั้ง ทันใดนั้น โคมไฟบนหอหมู่หลานก็สว่างขึ้นทีละชั้น
หลังคาทองคำ ผนังหิน ท่วงทำนองสง่างาม ประตูใหญ่โอ่อ่า งดงามสง่าเหนือใคร
ทั้งสองเดินเข้าไป บนผนังวาดภาพดอกไม้นกเขานานาพันธุ์ หรูหราสง่างาม