จั้นหลานเดินขึ้นหน้าไปสองก้าว เอ่ยเสียงเบา "องค์หญิงลาน เป็นท่านจินมั่วให้ข้ามาหาเพคะ"
องค์หญิงลานหันขวับมามองจั้นหลาน "เจ้าว่าอะไรนะ?"
ชิวจวี่มีปฏิกิริยารวดเร็ว เปิดห้องว่างห้องหนึ่ง ตรวจดูโดยรอบแล้ว ทั้งสามคนจึงเดินเข้าไปด้วยกัน
ดวงตาขององค์หญิงลานที่เคยเรียบนิ่งราวสายน้ำ กลับมีประกายวาวโรจน์ขึ้นทันทีที่ได้ยินชื่อจินมั่ว
เสียงของจั้นหลานไม่ดังนัก พลางกล่าวต่อไป "องค์หญิงลาน ข้าพอจะมองเห็นเหตุการณ์ในอนาคตได้ ในงานเลี้ยงพระราชทานกลางฤดูใบไม้ร่วงอีกสามปีข้างหน้า ท่านจะลงมือสังหารคนหนึ่งด้วยมือของท่านเอง คนผู้นั้นมีสถานะสูงส่งยิ่งนัก แต่ว่าการล้างแค้นครั้งนี้เอง ก็ทำให้ท่านต้องสังเวยชีวิต ไม่มีวันได้พบจินมั่วอีก"
จั้นหลานมองไปที่ชิวจวี่ พลางกล่าว "ยามนั้น คุณหนูชิวจวี่ก็ตายเพื่อปกป้องนายของนางเช่นกัน นางใช้ปิ่นปักผมบนศีรษะแทงผู้นั้นได้รับบาดเจ็บ"
จั้นหลานพรรณนาฉากก่อนที่ทั้งสองจะสิ้นใจ
องค์หญิงลานฟังแล้วขนลุกเกาะก้างไปทั้งตัว
เพราะการสังหารฮ่องเต้เซวียนอู่ คือความปรารถนาสูงสุดในใจของนางมาตลอด
เพียงแต่ ในทุก ๆ ปีนางก็เคยตั้งปณิธานไว้ แต่ท้ายที่สุดก็ไม่เคยทำได้สำเร็จสักที
รายละเอียดมากมายที่จั้นหลานพรรณนา ล้วนเป็นภาพที่นางคิดคำนึงอยู่ในใจมานาน
"เจ้าบอกข้าเรื่องเหล่านี้เพราะเหตุใด?" องค์หญิงลานเอามือกุมหน้าอกเอ่ยถาม
"องค์หญิงลาน เป้าหมายของเราตรงกัน เราสามารถช่วยเหลือกันและกันได้" จั้นหลานไม่เอ่ยพระนามของฮ่องเต้เซวียนอู่เลยแม้สักครั้ง
แต่องค์หญิงลานเข้าใจความหมายได้ทันที
จั้นหลานกล่าวต่อไป "ข้าจะไม่มีวันทรยศพวกท่าน และข้าก็เชื่อว่าพวกท่านก็คงไม่ทำอะไรให้ไก้ตื่นตกใจเป็นแน่!"