จั้นหลานมองตามทิศทางที่ฝูงชนเปิดทางให้ ท่านปู่จั้นซินจางก้าวลงจากรถม้า
"ขอคารวะท่านแม่ทัพจ้าน!"
"ขอให้ท่านแม่ทัพจ้านจงเจริญ!"
ชาวบ้านรักใคร่นับถือจั้นซินจางยิ่งนัก ทุกครั้งที่เขากลับจากสนามรบ ประชาชนย่อมออกมารับเสด็จทั้งในเมืองและนอกเมือง
ดังนั้นจึงมีชาวบ้านจำนวนไม่น้อยที่จำหน้าเขาได้
ฮูหยินผู้เฒ่าและจางซื่อสบตากัน ต่างโล่งอกในใจ
เมื่อจั้นลี่ลั่วเห็นท่านปู่ ร่างที่สั่นเทิ้มทั้งตัวก็หยุดสั่นในที่สุด นางแอบยินดีในใจ ไม่ว่าอย่างไรมู่เหยียนก็ต้องเผื่อหน้าท่านปู่บ้างสิ!
จั้นซินจางเดินสำรวมเอวตรงมายืนเบื้องหน้ามู่เหยียน "ท่านมู่ เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ข้าได้ยินมาบ้างแล้ว ขอให้ข้าจัดการเรื่องภายในตระกูลของข้าเองจะดีกว่า?"
มู่เหยียนเห็นจั้นซินจางแล้วพยักหน้าเบา ๆ แต่ท่าทีไม่ยอมถอยแม้แต่นิดเดียว!
เขาเอ่ยเสียงหนักแน่นว่า "ท่านแม่ทัพจ้าน ข้าเคารพท่าน แต่เรื่องนี้ได้แตะต้องขีดจำกัดของข้ากระหม่อมเข้าแล้ว จะให้อภัยไม่ได้เด็ดขาด หลานสาวของท่านลงกุหลาบพิษแห่งรักให้ข้า ข้ามีเหตุผลที่จะสงสัยว่านางต้องการควบคุมข้า หรือไม่ก็สายสกุลรองของตระกูลจั้นต้องการควบคุมข้า"
จั้นซินจางถอนหายใจยาว จะโทษก็ต้องโทษจั้นลี่ลั่วกับจางซื่อ
ถ้าทั้งสองไม่คิดหวังจะได้มู่เหยียนมาเป็นของตน วันนี้ก็คงไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น!
จั้นซินจางกล่าวเสียงหนักแน่นว่า "เรื่องนี้ จั้นลี่ลั่วทำผิดจริง ๆ ข้ายินดีรับโทษแทนหลานสาว"
จั้นซินจางเลี้ยงดูจั้นลี่ลั่วมาตั้งแต่ยังเล็ก ถ้าหลานสาวไม่อยากแต่งงาน ก็ไม่ต้องแต่ง จวนก็เลี้ยงดูนางได้ ยิ่งนางตอนนี้กลายเป็นคนแบบนั้นแล้ว ชีวิตที่เหลือก็ไม่ค่อยจะสุขสบายอยู่แล้ว
แววตาของมู่เหยียนเย็นเยียบ "ท่านแม่ทัพจ้าน ท่านจำเป็นต้องทำเช่นนี้เพื่อหลานสาวที่คิดชั่วร้ายเพียงคนเดียวหรือ มันคุ้มหรือ?"
จั้นซินจางมองจั้นลี่ลั่วที่สั่นเทิ้มเกรงกลัว แล้วก็เหลือบมองหลี่ฉางหลงที่นั่งอยู่บนรถเข็น
สิ่งที่พวกเขาทำลงไป นอกจากจะน่าอับอายแล้วยังทำให้เกียรติของตระกูลเสื่อมเสีย