อันที่จริง ชู่อินก็รู้สึกไม่สบายใจไม่แพ้กัน นอกจากช่วยจั้นหลานฝังเข็มแล้ว นางก็ไม่เคยไปพบจั้นฮุยอีกเลย
ส่วนจั้นหลานนั้น แต่ละวันต้องแสดงละครเหนื่อยไม่แพ้กัน บนนิ้วโป้งถูกแทงจนแทบไม่มีที่ว่างให้ฝังเข็มอีกแล้ว
นางคอยวุ่นวายใจเพื่อจั้นฮุยและชู่อินทั้งสองคนแทบทุกเรื่อง
ทว่านางแม้จะอ่านคัมภีร์พิชัยสงครามมามากเพียงใด ก็แทบไม่มีวิธีจัดการกับคนทั้งสองนี้เลย
หลิวซีเป็นคนฉลาด กล่าวกับชู่อินว่า "คุณหญิงชู่อิน อาการป่วยของคุณชายใหญ่หนักขึ้นเรื่อยๆ แล้วเจ้าค่ะ"
ชู่อินถูกคำพูดของหลิวซีทำให้งงไปชั่วขณะ นางเงยหน้าขึ้น สายตาบริสุทธิ์ "เจ้าว่าจั้นฮุยเขาป่วยหนัก? แค่ผื่นแดงเท่านั้น จะหนักขนาดนั้นได้อย่างไร! ในเมืองหลวงมีหมอมากมาย จะให้ปรับภายในก็ยังได้ไม่ใช่หรือ"
หลิวซีถอนหายใจแล้วกล่าว "คุณชายใหญ่ไม่ยอมให้ใครตรวจโรค บอกว่ามีเพียงการฝังเข็มของคุณหญิงชู่อินเท่านั้น ที่จะทำให้ท่านหลับได้"
จั้นหลานเลิกคิ้วมองหลิวซี แล้วแอบชูนิ้วโป้งที่เต็มไปด้วยรอยเข็มให้โดยไม่ได้ให้อีกฝ่ายเห็น หลิวซีช่างรู้จักพูดเสียจริง!
เหตุใดนางจึงนึกไม่ถึงวิธีนี้ เพื่อยั่วให้ชู่อินรู้สึกบ้างเล่า!
ชู่อินเป็นสตรีอยู่แล้ว วันนั้นถูกจั้นฮุยพูดจาเช่นนั้น หลิวซีก็อยู่ด้วย
ตอนนี้คำพูดเหล่านี้ถูกเอ่ยออกจากปากหลิวซี จึงฟังดูจริงใจที่สุด!
สิ่งที่ชู่อินใส่ใจก็คือท่าทีที่จั้นฮุยมีต่อนาง จั้นหลานเห็นแก้มของชู่อินค่อยๆ แดงขึ้น
ยามนี้ ชู่อินเริ่มรู้สึกดีต่อพี่ใหญ่แล้ว ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับพี่ใหญ่เท่านั้น!