จั้นหลานจนปัญญาจำต้องเอ่ยปากว่า "เอาล่ะ ขอพี่น้องทั้งหลายเป็นพยาน หากข้ายิงแม่นเข้าตรงใจเป้าได้สักครั้ง คุณชายสามก็ต้องมอบของขวัญให้ข้าด้วย!"
จั้นเฟิงแทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่กับคำพูดอันโอหังของจั้นหลาน
เขาพูดด้วยน้ำเสียงดูแคลน "หากเจ้าชนะ เจ้าจะเอาอะไรข้าก็ยอมให้ทั้งนั้น! แต่หากข้าชนะ เจ้าจงมอบเลือดหยดนั้นให้ข้า!"
พูดจบก็เผยเจตนาที่แท้จริงออกมา เขาจ้องจั้นหลานอย่างเยาะหยันพร้อมรอยยิ้ม
จั้นหลานจนใจจะไปต่อไม่ได้ นางเตรียมจะหันหลังกลับ "ถ้าเช่นนั้นก็อย่าแข่งเลยดีกว่า เลือดหยดนั้นแม่ทัพจั้นเป็นคนมอบให้ข้า!"
"จะไม่แข่งไม่ได้เด็ดขาด ทุกคนเป็นพยานได้ เจ้าเพิ่งรับปากไปเมื่อครู่!" จั้นเฟิงกางแขนทั้งสองข้างกล่าวกับเหล่าทหารที่แห่มุงดูอยู่โดยรอบ
ทหารบางส่วนเริ่มจับพิรุธได้ คิดไม่ถึงว่าจั้นเฟิงน้อยแม่ทัพจะหมายตาความเป็นเลือดหยดนั้นมาแต่แรก นี่มันชัดเจนว่าจะแย่งชิง!
พวกเขาจึงเลิกแหย่ต่อ เพราะสิ่งนั้นเป็นของที่แม่ทัพจั้นเป่ยชางมอบให้คุณหนูจั้นหลานเป็นการส่วนตัว
ทว่าท่ามกลางผู้คนเหล่านี้ ยังมีทหารอีกหลายนายที่อยู่ใต้การดูแลของสายสกุลรองโดยตรง พวกเขายกให้คนของสายสกุลรองเป็นใหญ่
จึงส่งเสียงแหย่ต่อ "ใช่แล้ว คุณหนูสี่จะกลับคำไม่ได้นะ แข่งไปเถิด!"
ครู่ต่อมา จั้นหลานจำใจยอมรับสภาพ นางหยิบธนูขึ้นมาเอ่ยว่า "คุณชายสาม เชิญก่อนเถิด!"
จั้นเฟิงหัวเราะเย็นเยียบ เอ่ยปากหยิบธนูขึ้นมาอย่างมั่นใจ ดึงแขนลองสองครั้ง แล้วยืนประจำตำแหน่งที่กำหนดไว้