จั้นหลานถือโลหิตหยดหนึ่งเดินออกจากค่ายทหาร ผ่านไปยังค่ายทหารที่พักฟื้นผู้บาดเจ็บ
มองไปแต่ไกล ชู่อินกลายเป็นหมอหนุ่มน้อยไปแล้วจริง ๆ
างมีนิสัยดี มักทำให้เหล่าทหารหัวเราะกันอย่างครึกครื้นอยู่เสมอ
เพียงแต่เมื่อจั้นฮุยเดินผ่านไป ทุกคนก็รีบเก็บรอยยิ้มในทันที
ชู่อินเงยหน้าขึ้นเห็นจั้นหลาน นางก็กระโดดโลดเต้นวิ่งเข้าไปหา แล้วจับมือของจั้นหลานไว้
จั้นหลานถามว่า "ท่านพ่อของชู่อินส่งคนมาเร่งให้เจ้าหวนกลับ เจ้าจะออกเดินทางเมื่อใดเล่า?"
เมื่อเอ่ยถึงบิดาของชู่อิน รอยยิ้มบนใบหน้านางก็แข็งค้างไปทันที ชู่อินเอ่ยอย่างดื้อรั้นว่า "ข้าไม่กลับ!"
จั้นหลานเอียงตัวถามนางว่า "อีกสองสามวัน ข้าก็จะกลับแล้ว เจ้าก็ยังไม่กลับอีกหรือ?"
ทั้งสองแม้แต่งกายด้วยชุดบุรุษ แต่แท้จริงแล้วเป็นสตรี นอกเสียจากแม่ครัว หญิงทั้งสองในกองทัพถือได้ว่าเป็นผู้มีตัวตนพิเศษไม่น้อย
จั้นหลานในชาติก่อนเป็นแม่ทัพหญิง นางย่อมเคยชินเสียแล้ว แต่ครอบครัวของชู่อินคงจะระแวงเรื่องนี้ไม่น้อย
ชู่อินมองไปทางจั้นฮุยที่อยู่ไม่ไกล นางก้มหน้าด้วยความเขินอาย แล้วถามว่า "เช่นนั้นแม่ทัพจั้นกับพวกเขาจะกลับกันด้วยหรือไม่?"
จั้นหลานทั้งรู้ทั้งถามว่า "แม่ทัพจั้นคนใดกัน? พวกเขานั้นเป็นใคร?"
ชู่อินเห็นจั้นหลานมองไปทางจั้นฮุย นางหน้าแดงขึ้นทันใด แล้วเอ่ยอย่างคะนองว่า "จั้นหลาน!"
จั้นหลานยิ้มมุมปากกล่าวว่า "อาจจะกลับก็ได้ ชนเผ่าซีหรงครั้งนี้เสียกำลังไปมาก คงไม่กล้าบุกมาในเวลาอันใกล้ แต่อย่างไรก็ต้องแล้วแต่พระบรมราชโองการของฝ่าบาท!"
ชู่อินได้ยินว่าจั้นฮุยอาจได้กลับเมืองติ้งอัน ใจนางก็พลุ่งพล่านด้วยความดีใจขึ้นมาทันใด นางจึงตั้งใจพูดเสียงดังว่า "หากเจ้าจะไป ข้าก็จะไปด้วย!"