มู่เหยียนเดินมาถึงด้านหน้าของจั้นเฟิง ร่างสูงกว่าเขาหัวเดียว ทอดเงากดดันอย่างหนักหน่วง
จั้นเฟิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเทา "ท่านผู้ตรวจการทัพ เสด็จมาแล้วหรือ!"
มู่เหยียนไม่สนใจเขา เดินเลี่ยงจั้นเฟิงไปหยุดอยู่ตรงหน้าจั้นหลาน เอ่ยชมว่า "ธนูของแม่นางจั้นยอดเยี่ยมยิ่งนัก ท่านแม่ทัพน้อยแห่งสายสกุลรองผู้นี้ก็คงไม่ใช่คนแพ้ไม่เป็นหรอกกระมัง!"
จั้นหลานมองมู่เหยียน วันนี้เหตุใดผู้นี้จึงดูเข้าตาเสียเหลือเกิน โดยเฉพาะคำว่า "ท่านแม่ทัพน้อยแห่งสายสกุลรอง" นั้น ฟังแล้วชื่นใจยิ่งนัก
เหล่าทหารผู้ยึดมั่นในความยุติธรรมได้ยินมู่เหยียนออกโรงปกป้องจั้นหลาน ต่างพากันพูดขึ้นว่า "ใช่แล้ว พวกเราเห็นชัด ๆ ลูกธนูของคุณหนูจั้นไม่เพียงพุ่งทะลุลูกธนูของท่านแม่ทัพน้อยเท่านั้น ยังปักกลางใจเป้าและยังทำให้เป้าถึงกับแตกได้อีกด้วย!"
"ใช่แล้ว พวกเราทุกคนเห็น!"
สายตาของจั้นเฟิงปาดผ่านใบหน้าเหล่าทหารกลุ่มคน แล้วจดจำพวกเขาไว้ในใจ!
จนกระทั่งเห็นสายตาเยียบเย็นของมู่เหยียน เขาจึงเอ่ยติดอ่าง "จั้นหลาน ต่อให้เจ้าชนะได้อย่างบังเอิญ เจ้าต้องการสิ่งใดกันแน่?"
จั้นเฟิงกลั้นใจถามออกไป
มู่เหยียนมองแม่ทัพเก่าหลายนายของกองทัพตระกูลจั้นที่เดินมาจากที่ไกล ๆ เขายกมือกดบ่าจั้นเฟิงลง "อะไรที่เรียกว่า 'ต่อให้เจ้าชนะ' เล่า? หากเจ้าไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ ก็กล้าที่จะยิงสามดอกตัดสินกันอีกสักตั้ง!"
กระดูกไหล่ของจั้นเฟิงถูกมู่เหยียนกดจนเจ็บแปลบ แต่ท่ามกลางแรงกดดันอันหนักหน่วงของมู่เหยียน เขาไม่กล้าขัดปาก
ทว่าภายในใจเขาคิดว่า: มู่เหยียนยังคงไว้หน้าเขาอยู่บ้าง