เมื่อจั้นหลานเห็นจั้นฮุยฝ่าวงล้อมออกมาได้ในชั่วพริบตา นางก็โล่งอกในที่สุด
นางซาบซึ้งในน้ำใจของมู่เหยียน สำหรับการที่เขายื่นมือเข้ามาช่วยเหลือในวันนี้ ภายภาคหน้าต้องตอบแทนให้ได้!
ด้วยความช่วยเหลือจากหลงคงและคนอื่น ๆ จั้นหลานก็สังหารทหารซีหรงที่รายล้อมนางอยู่จนหมดได้ในเวลาอันรวดเร็ว
"ถอย!"
กองทัพซีหรงถูกกองทัพตระกูลจั้นตีจนแทบจะต้านทานไม่ไหว ต่างพากันล่าถอยไป
กองทัพตระกูลจั้นก็แทบจะหมดแรงเช่นกัน จึงพักอยู่ที่เดิม
จั้นฮุยและทหารของตนกลับมายังใต้หอคอย
จั้นหลานควบม้าเข้าไปใกล้ เห็นบาดแผลที่แขนของจั้นฮุยกำลังซึมเลือดออกมา
"พี่ใหญ่!"
จั้นฮุยมองจั้นหลานแล้วปลอบใจว่า "ไม่ต้องห่วง!"
หมอทหารรีบวิ่งเข้ามา จั้นฮุยลงจากม้า หมอทหารก็พันแผลให้เขา
จั้นฮุยตบไหล่จั้นหลานเบา ๆ แล้วกล่าวว่า "พันแผลหน่อยก็หายแล้ว ขอบใจน้องสี่ที่มาช่วย ข้าศึกซีหรงไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะบุกมาอีก เจ้าก็ต้องดูแลตัวเองด้วย!"
จั้นหลานเห็นจั้นฮุยเป็นเช่นนี้ ก็รู้สึกเจ็บปวดในใจ
เมื่อครู่ในสนามรบ จั้นฮุยองอาจห้าวหาญเพียงใด ต่อให้ฝ่าวงล้อมออกมาไม่ได้ เขาก็คงได้แต่คิดว่าตนทำให้ราษฎรต้องผิดหวังกระมัง!
คนตระกูลจั้นปกป้องบ้านเมือง ไม่เคยมีใจเป็นอื่น
ต่อให้ตายในสนามรบ ก็ไม่มีใครขี้ขลาดสักคน!
หมอทหารมองสีหน้าซีดเผือดของจั้นฮุยแล้วกล่าวว่า "แม่ทัพน้อย ท่านต้องไปพักผ่อนในค่ายทหารสักครู่แล้ว!"
จั้นหลานพยักหน้า "ใช่ พี่ใหญ่ พักให้หายดีจึงจะสู้กับกองทัพซีหรงจนตัวตายได้! หากซีหรงบุกมา ข้าไปเรียกท่านเอง!"