จั้นฮุยมองตามสายตาของชู่อิน เขารีบก้าวไปข้างหน้า ตรวจลมหายใจของผู้นั้น แล้วตะโกนไปยังที่ไกลๆ ว่า "หมอทหาร รีบมานี่ ช่วยคนด้วย!"
"เร็วเข้า ตรวจอีกที ว่ายังมีพี่น้องคนไหนรอดชีวิตอยู่บ้าง..." จั้นฮุยกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง
"ขอรับ!" ทหารค่อยๆ เคลื่อนย้ายศพทหารที่ล่วงลับกลับเข้าไปในเมือง ทีละเกวียน
หมอทหารที่เหนื่อยจนแทบจะหมดสติวิ่งมาด้วยฝีเท้าอันเร่งรีบ ทหารสองนายช่วยกันหามทหารที่บาดเจ็บออกมาจากกองศพ
ชายผู้นั้นมองชู่อินด้วยสายตากตัญญู
หมอทหารเหนื่อยจนเหงื่อท่วมตัว เขาเงยหน้ามองจั้นฮุยแล้วเอ่ยขึ้นว่า "แม่ทัพน้อย หมอไม่พอใช้จริงๆ ขอรับ! ยังมีทหารอีกมากมายที่รอการพันแผลและทายาอยู่!"
ชู่อินกัดริมฝีปาก ใช้ความกล้าอย่างมาก แล้วเอ่ยถามเสียงเบาว่า "ข้าน้อย... พอจะช่วยได้หรือไม่?"
หมอทหารเหลือบมองชู่อิน แล้วก็หันหน้ากลับไป เอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดว่า "แม่หนู อย่ามาก่อความวุ่นวายเลย!"
จั้นฮุยช่วยเช็ดเลือดที่มือชู่อิน พลางมองหมอทหารด้วยสีหน้าไม่สบายใจ
ชู่อินน้อยคนนี้มีน้ำใจเช่นนี้ก็ยากแล้ว ยิ่งกว่านั้นหมอทหารก็ไม่รู้ว่าฝีมือการฝังเข็มของนางนั้นยอดเยี่ยมเพียงใด!
ยังไม่ทันที่เขาจะได้ปกป้องชู่อิน
ชู่อินก็ถูกคำพูดของหมอทหารกระตุ้นจนไม่ยอมแพ้ นางหยิบถุงเข็มออกมาแล้วเอ่ยขึ้นว่า "ท่านตาของข้าคือหลิวฉวนชวน ตระกูลของข้าก็เป็นตระกูลแพทย์ การพันแผลหรือการฝังเข็ม ข้าทำได้ทั้งนั้น!"
หมอทหารหยุดมือลง มองถุงเข็มในมือชู่อินด้วยความไม่อยากเชื่อ บนถุงเข็มนั้นปักชื่อหลิวฉวนชวนไว้
แววตาของเขาพราวขึ้นมาทันที เอ่ยด้วยความตื่นเต้นว่า "อ้าว! คุณหนูเป็นหลานสาวของคุณชายหลิวฉวนชวน ตระกูลฝังเข็มชื่อดัง นั่นสินะ! ดีมาก! ทางโน้นมีทหารหลายนายที่ถูกหมวกเหล็กกระแทกเข้าที่ศีรษะ ยังไม่ฟื้นสักคน ถ้าคุณหนูช่วยด้วยฝีมือการฝังเข็มได้ ก็จะดีมากเลย!"