ข้อมือของหลี่ซื่อถูกจั้นหลานบีบไว้จนเจ็บปวด นางไม่เข้าใจ ว่านี่คือจั้นหลานที่ปกติแล้วรู้จักกตัญญู ถึงขนาดไม่กล้าขัดคำพูดของนาง แต่กลับกล้าขืนคำสั่งได้อย่างไร
แล้วสายตาคู่นั้นมันเป็นอะไร? ผิดหวัง เจ็บแค้น หรือแม้แต่ความเกลียดชังปนอยู่นิดหน่อย?
หรือว่านางจะมองผิดไปเอง?
หลี่ซื่อพยายามจะสะบัดมือของจั้นหลานออก แต่นางไม่ใช่คนที่ฝึกวิชามาก่อน จะไปเทียบแรงมือกับจั้นหลานได้อย่างไร
นางช่างเหมือนสัตว์เล็กที่ถูกสัตว์ราชาบีบไว้ใต้กรงเล็บมหึมา พร้อมจะตายได้ทุกเมื่อ
น้ำเสียงของจั้นหลานแน่วแน่ นางพูดอย่างไม่ยอมลดราวาศอก: "ท่านแม่จะตีข้าทำไม?"
จากนั้นจั้นหลานก็ปล่อยข้อมือของหลี่ซื่อออกอย่างกระทันหัน หลี่ซื่อเซถอยหลังไปสองก้าวแล้วล้มลงบนเก้าอี้
นางเกร็งมือสั่นๆ แสร้งทำเป็นใจเย็นหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบน้ำหนึ่งคำ
ครู่ต่อมา นางจึงเอ่ยเสียงอ่อนโยน: "แม่ไม่ได้บอกหรือ? ว่าพวกเราแม่ลูกต้องพึ่งพิงความเมตตาของตระกูลจั้น ไม่อาจเด่นเกินหน้าได้ แล้วถ้าพูดถึงความรู้ ความสามารถ เจ้าจะไปสู้คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลจั้นได้อย่างไรกัน"
นางลุกขึ้นยืน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน: "หลานเอ๋อร์ เจ้าบอกแม่มาตามตรง ว่าเจ้าแอบใช้กลอุบายอะไรบางอย่างหรือเปล่า......"
"กลอุบาย?" ดวงตาของจั้นหลานเต็มไปด้วยความผิดหวังเมื่อมองหลี่ซื่อ เกิดใหม่อีกครั้ง ชีวิตนี้ทำให้นางเข้าใจทุกอย่างกระจ่างแจ้งแล้ว
ไม่ใช่เพราะหลี่ซื่อยอมอดทนอยู่ในตระกูลจั้น หากแต่ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่แม่แท้ๆ ของนางเลยต่างหาก
ดังนั้นหลี่ซื่อจึงใช้คำพูดที่ว่า อย่าได้เด่นเกินหน้า จงสำนึกในบุญคุณของตระกูลจั้น เป็นเหตุผล ทำให้นางต้องยอมอดทนไปเสียทุกเรื่อง แสร้งทำเป็นว่าตัวเองสู้จั้นเสวี่ยโหรวไม่ได้ในทุกด้าน
หากชาติที่แล้วนางไม่รักซือจวินมากเกินไป จนยอมเปลี่ยนแปลงตัวเอง บางทีอาจจะเป็นคนโง่เง่าไปตลอดชีวิตก็ได้
หรือบางที การเป็นคนโง่เง่า ก็อาจจะได้อยู่อย่างสงบสุขทั้งชาติก็เป็นได้
แต่สิ่งที่มีอยู่ในสายเลือดและกระดูก มันเป็นสิ่งที่กดเอาไว้ไม่ไหว แม้จะไม่มีซือจวิน สักวันหนึ่งมันก็ต้องระเบิดออกมา!