โรงรับจำนำเฮิงชาง
จั้นหลานจำนำของเสร็จ ออกมาแล้วอารมณ์ดี เก็บเศษเงินกับธนบัตรหนึ่งใบ เตรียมจะกลับจวน
สายลมฤดูใบไม้ผลิปะทะใบหน้าของจั้นหลาน พัดพากลิ่นหอมชวนน้ำลายสอ
จั้นหลานเงยหน้าชำเลืองไปยังสุดซอย กลิ่นหอมนี้กระตุ้นต่อมอยากกินของนาง
เป๋าซียงจาย โรงสุราชื่อดังแห่งเมืองติ้งอัน อาหารเลื่องชื่อลือไกล
นี่คือโรงสุราที่จั้นหลานโปรดปรานที่สุดในชาติก่อน น่าเสียดาย ตอนเป็นหญิงสาวไม่มีเงิน
ภายหลังได้เป็นฮองเฮา ซือจวินก็ส่งคนนำอาหารเลื่องชื่อจากเป๋าซียงจายมาจากนอกวังให้หลายสำรับ
แต่กระนั้น จนกระทั่งนางถูกกักขัง จึงได้รู้ว่า ซือจวินได้เชิญพ่อครัวของเป๋าซียงจายเข้าไปประจำห้องเครื่องหลวงนานแล้ว
เหตุผลก็เพราะจั้นเสวี่ยโหรวชอบ
ก้าวเท้าของจั้นหลานเดินเข้าไปในซอยโดยไม่รู้ตัว กลิ่นหอมโชยอวลมา
"ถังหูลู่หวานเปรี้ยว..."
พ่อค้าเร่บนถนนร้องขายถังหูลู่ จั้นหลานซื้อมาสองอันติดมือ
จั้นเหิงกับจั้นรุ่ยสองตัวน้อยโปรดปรานถังหูลู่เป็นที่สุด น่าเสียดายฮูหยินใหญ่เห็นว่าไม่สะอาดจึงไม่ให้กิน จั้นหลานตัดสินใจแอบซ่อนกลับไปให้
เพราะชาติก่อน เนื่องจากถังหูลู่อันเดียว จั้นรุ่ยจึงถูกคนลักพาตัวไป
ชาตินี้ อย่างไรเสีย ต่อให้ฮูหยินใหญ่ไม่พอใจ นางก็จะให้น้องสาวกินถังหูลู่ให้อิ่มหนำ
จั้นหลานนึกถึงน้องชายน้องสาว จิตใจก็อบอุ่นขึ้นมา
ถังหูลู่ที่ใส่ถุงกระดาษจะติดกันในไม่ช้า จั้นหลานจึงตัดสินใจไว้วันหลังค่อยไปชิมอาหารเลื่องชื่อที่เป๋าซียงจายตามลำพัง
เกิดใหม่ทั้งที จะปล่อยให้ตัวเองอดอยากไม่ได้
"โฮ่งๆ..."
ทันใดนั้น เสียงลูกหมาร้องก็ลอดเข้าหูจั้นหลาน นางเงยหน้ามอง เห็นหน้าของเป๋าซียงจายดูเหมือนมีเรื่องเกิดขึ้น
ชั่วครู่หนึ่ง ผู้คนที่สัญจรผ่านไปมาต่างพากันเข้าไปล้อมดู