จั้นหลานเงยหน้าขึ้นมองมู่เหยียนที่อยู่ตรงหน้า เขาวางถ้วยสุราลง ริมฝีปากบางสีแดงฉานเป็นประกายแสงชื้นวาว
แม้คำพูดของเขาจะกล่าวอย่างสบายๆ แต่กลับแผ่ความกดดันอันหนักอึ้ง
ไม่นานนัก ผู้คนที่แห่มาคารวะเหล้าจั้นหลานก็ทยอยกลับไปนั่งที่ของตน
จั้นเสวี่ยโหรวและไป๋ลู่สบตากันครู่หนึ่ง แล้วก็กลับไปนั่งที่เช่นกัน
เหล่าบุตรหลานตระกูลขุนนางเพิ่งกล้าซุบซิบกันเมื่อกลับถึงที่นั่ง
บุตรชายของเสนาบดีกระทรวงโยธากระซิบว่า "เจียงอินมู่เหยียนเป็นใครกัน ว่าให้ดื่มก็ดื่มจริง ๆ เหล้ากับเขา นั่นมันเหล้าส่งตัวไปตายชัด ๆ!"
บุตรชายเสนาบดีกระทรวงพิธีการส่ายหน้า "ดื่มแล้วจากไปอย่างมีหน้ามีตา ใครจะกล้า!"
เหล่าสตรีสูงศักดิ์หลายนางถูกบุคลิกของมู่เหยียนหลงใหล อยากให้สายตาจับจ้องอยู่ที่เขาไม่วางตา
แต่บัดนี้มู่เหยียนให้พวกนางมาดื่มเหล้า กลับไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้ คงได้แต่ชะเง้อมองเขาจากที่ไกล
สตรีสูงศักดิ์ที่นั่งอยู่ด้านหลังจั้นเสวี่ยโหรวกล่าว "ผู้บัญชาการออกมาปกป้องเหล้าด้วยตนเอง ดูเหมือนเป็นการช่วยคุณหนูจั้นแก้สถานการณ์นะ!"
"น่าอิจฉาจริง ๆ วีรบุรุษช่วยงาม ยังเป็นวีรบุรุษที่งดงามไร้เทียมทานเช่นนี้อีก" สตรีสูงศักดิ์อีกนางถอนหายใจ
ไป๋ลู่ที่นั่งอยู่ข้างจั้นเสวี่ยโหรวพูดจาเสียดสี "แปลกจริง ทำไมจั้นหลานถึงมีคนคอยคุ้มครองอยู่เสมอ แล้วทำไมผู้บัญชาการต้องดื่มเหล้าจากถ้วยที่จั้นหลานใช้ด้วย ข้าได้ยินว่าผู้บัญชาการเป็นคนรักความสะอาดขั้นรุนแรงไม่ใช่หรือ?"
"เจ้าพูดเบา ๆ หน่อย" จั้นเสวี่ยโหรวเย่อหยิ่งในใจ รู้ดีว่าชายเช่นมู่เหยียนไม่มีวันมองนางเข้าตา
แต่เพราะเหตุนี้เอง นางถึงยิ่งไม่ยอมจำนน