มู่เหยียนหัวเราะเย็นชา "ข้ามิใช่บัณฑิตผู้มีคุณธรรมอันใด งามอยู่ตรงหน้า ข้าย่อมทำในสิ่งที่บุรุษทั่วไปพึงทำ"
จั้นหลานขมวดคิ้วจ้องมู่เหยียน ชั่วขณะถัดมา นางใช้สองมือคว้าคอบัวของเขา ดึงให้เขาเข้ามาหานางอย่างแรง
มู่เหยียนซึ่งเดิมทีสงบนิ่ง กลับถูกกลิ่นหอมของสตรีที่โชยมาจากตัวจั้นหลานหอมคลุ้งไปทั่วใบหน้า
ลมหายใจอุ่นของจั้นหลานเป่ารดปลายจมูกเขา ริมฝีปากของทั้งคู่ห่างกันเพียงหนึ่งนิ้วก็จะแตะต้องกัน
ปลายหูของมู่เหยียนแดงก่ำขึ้นมาทันที เขาได้ยินเพียงเสียงหัวใจเต้นแรงของตนเอง
จั้นหลานจะทำอันใด?
มือของจั้นหลานคลายออกจากเขา แล้วยิ้มมุมปาก
วินาทีถัดมา นางออกแรงเล็กน้อย ฉีกเสื้อผ้าของมู่เหยียนออก เผยให้เห็นกล้ามเนื้ออกและกล้ามเนื้อท้อง
มู่เหยียนตกใจยิ่งนัก จั้นหลานบ้าไปแล้วหรือ?
นางจะทำอันใด?
มู่เหยียนสะบัดหลุดจากการควบคุมของนาง แล้วดึงเสื้อขึ้นมาปกปิด
จั้นหลานยิ้มมุมปาก ก้าวเดินเข้าหามู่เหยียนทีละก้าว มู่เหยียนถอยทีละก้าว จนกระทั่งจั้นหลานผลักเขาให้พิงอยู่กับโต๊ะ
จั้นหลานเงยหน้าขึ้น เขย่งปลายเท้ากระซิบข้างหูเขา "หูของท่านแดงแล้ว!"
มู่เหยียนแสร้งไม่มองนาง ทันใดนั้น แก้มของจั้นหลานแนบชิดกับอกของเขา
อากาศชะงักงันเงียบงัน เงาของคนทั้งสองที่แนบชิดกันไหวระยิบระยับใต้แสงเทียน
มู่เหยียนเกร็งกาย จั้นหลานแนบทรวงอกแนบกับอกเขา ได้ยินเสียงหัวใจเต้นแรงตูมตาม