"มีเรื่องอันใดหรือ?" ฮูหยินผู้เฒ่าชำเลืองมองพ่อบ้านหวังที่เดินเข้ามาอย่างรีบร้อน
แม้สายสกุลรองและสายสกุลใหญ่ของตระกูลจั้นจะอยู่บนถนนสายเดียวกัน แต่อาคารทั้งสองฝั่งมีกำแพงคั่นกลาง จวนแม่ทัพนั้นกว้างใหญ่ มีประตูเข้าออกสองทางแยกจากกัน
สายสกุลรองย่อมมีพ่อบ้านประจำเรือนเช่นกัน
แต่เทียบกับพ่อบ้านเจิงของสายสกุลใหญ่แล้ว พ่อบ้านหวังผู้นี้ทนอารมณ์ไม่ค่อยได้นัก
เขาเป็นญาติห่างๆ ของนางหวัง อีกทั้งยังเป็นคนสนิทของนางอีกด้วย
ช่วงนี้ นางหวังย้ายมาพำนักที่สายสกุลรองเพื่อสะดวกในการดูแลบุตรชาย เรื่องใหญ่เรื่องน้อยในเรือนจึงล้วนต้องรายงานนางทั้งสิ้น
จางซื่อจ้องพ่อบ้านหวังด้วยสายตาเย็นชา ชายผู้นี้ในสายตาไม่มีนางผู้เป็นนายหญิงของเรือนแม้แต่น้อย น่าชังเหลือเกิน
พ่อบ้านหวังพูดติดๆ ขัดๆ ว่า "ด้านนอกประตูมีคนจากตระกูลหลี่มาขอพบ กล่าวว่าจะมาหารือเรื่องการแต่งงานของคุณหนูกับบุตรชายของพวกเขา!"
"ไล่พวกเขาไปเสีย!" นางหวังรู้สึกรำคาญใจ ยามนี้นางจะไปมีเวลาสนใจคนตระกูลหลี่ที่ไหนกัน
"แต่... ฉางหลงกับมารดา บิดา และหลี่ซื่อผู้เป็นมารดาของคุณหนูสี่ ต่างก็มา พร้อมกันนั้นฉางหลงกำลังคุกเข่าอยู่หน้าประตูใหญ่ท่ามกลางความหนาวเย็น..."
"ตามข้าออกไป!" นางหวังกำไม้เท้าหัวเสือไว้แน่นแล้วก้าวออกไปข้างนอก จางซื่อก็ตามติดไปด้วย ส่วนจั้นลี่ลั่วก็ให้หญิงรับใช้เข็นนางออกไปติดตามเช่นกัน
จั้นซินเฉิงนอนอยู่บนเตียง ดวงตากลมโตเบิกกว้าง มือทั้งสองกำผ้าห่มแน่น หากเขายังมีอำนาจทหารอยู่ในมือ ตระกูลของเขาจะปล่อยให้พวกสารเลวเช่นนี้มาเหยียบย่ำได้อย่างไร!
นางหวังเดินเร่งฝีเท้าอยู่ในลานบ้าน บังเอิญพบกับจั้นหลานและท่านหมอฉี
ด้านนอกประตูมีชาวบ้านมามุงดูกันมากมาย เรื่องของจั้นลี่ลั่วและฉางหลงถูกเล่าลือกันไปทั่วเมืองติ้งอันอยู่แล้ว ผู้คนต่างอยากรู้ว่าอวสานจะลงเอยอย่างไร