หลี่โยวสุยกับภรรยาจับจ้องไปที่หลี่ซื่อ สายตาเต็มไปด้วยความระแวงสงสัย
หลี่ซื่อผงกศีรษะรับแล้วเอ่ยขึ้น "เราสามารถอาศัยอาการบาดเจ็บที่ขาของฉางหลงเป็นข้ออ้าง ไปก่อเรื่องที่สายสกุลรองของตระกูลจั้นได้ หากฉางหลงได้แต่งงานกับลูกสาวของพวกเขา พี่เขยในเมืองติ้งอันก็จะมีจวนแม่ทัพเป็นเสาหลักค้ำยันแล้ว"
สีหน้าของหลี่โยวสุยสลับซับซ้อน "แต่ตอนนี้จั้นซินเฉิงไม่ได้รับความไว้วางใจจากฝ่าบาทแล้วนี่"
หลี่ซื่อพูดอย่างมั่นใจ "แต่พี่ใหญ่ของจั้นซินเฉิงคือจั้นเป่ยชาง บิดาของเขาคือจั้นซินจาง ต่างมีตำแหน่งสูงส่งในราชสำนัก หากได้เป็นญาติกับพวกเขา ต่อไปใครเล่าจะไม่ยอมให้พี่เขยสามส่วน คงมีสักวันที่พวกเราจะได้ออกจากเมืองเฟิ่งหวง ไปรับราชการที่เมืองติ้งอัน ฉางหลงได้เป็นหลานเขยของคุณปู่จั้นซินจาง อนาคตในราชธานีก็คงได้ตำแหน่งขุนนางเล็กๆ น้อยๆ มาครอง"
สีหน้าของหลี่วานเหนียงขยับเล็กน้อย นางอิจฉาน้องสาวของตนมานานที่ได้อาศัยอยู่ในจวนแม่ทัพ ยังได้แต่งงานกับสามีที่ตายไปแล้วก็ยังคุ้มครองนางได้
ยามนี้ คงเป็นโอกาสดีก็เป็นได้
สามีภรรยาสองคนแทบจะถูกหลี่ซื่อโน้มน้าวให้ใจเอนเอียงแล้ว ใครจะคิดว่าหลี่ฉางหลงที่นั่งอยู่บนเตียงทุบขาทั้งสองข้างที่ขยับไม่ได้ของตนพลางเอ่ยขึ้น "ข้าไม่แต่งกับจั้นลี่ลั่วหน้าตัวประหลาดคนนั้นหรอก นางแม้แต่ขายังไม่มีเลย ฟันของนางก็ยังถูกถอนออกไปหมด!"
หลี่ซื่อก้าวขึ้นไปตบหลังหลี่ฉางหลงเบาๆ พลางเอ่ย "ฉางหลงเอ๋ย ภรรยาเอกเป็นเพียงแค่ชื่อเสียง เราสามารถรับอนุภรรยาได้อีกนี่นา!"