หลี่ซื่อเอ่ยขึ้น "ข้าเห็นกับตาตนเอง เขายังส่งของขวัญไปให้ แต่องค์หญิงจั้นหลานไม่ยอมพบเขา"
จั้นเสวี่ยโหรวโกรธจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง บัดนี้เดิมพันทั้งหมดของนางทุ่มลงบนตัวซือจวินแล้ว
ทั้งร่างกายและจิตใจนางมอบให้ซือจวิน รักเขาอย่างสุดหัวใจ คอยช่วยเหลือเขา แต่องค์ชายซือจวินกลับไปเอาใจจั้นหลาน!
ความรู้สึกถูกผู้เป็นที่รักหักหลัง ทำให้หญิงสาวเจ็บปวดจนแทบขาดใจ นางกำหมัดแน่น จ้องหน้าหลี่ซื่อ "เจ้าสาบานได้หรือ รับรองว่าที่พูดมานั้นเป็นความจริง"
หลี่ซื่อเอามือกุมอกเอ่ย "หากมีคำเท็จ ขอให้ฟ้าผ่าตาย!":
จั้นเสวี่ยโหรวพยายามผ่อนลมหายใจให้สงบ แล้วค่อย ๆ เดินหน้าเข้าใกล้หลี่ซื่อ "เหตุใดจึงต้องมาบอกข้า หรือจะมาอวดดีแทนลูกสาวเจ้าหรือ"
หลี่ซื่อรีบอธิบาย "ไม่ใช่เช่นนั้น ข้าเพียงกลัวว่าองค์ชายเว่ยจะทำร้ายเจ้า โรคยอดหญิง"
จั้นเสวี่ยโหรวหันไปมองหลี่ซื่อ แล้วหัวเราะเย็น "คนที่ทำร้ายข้าจริง ๆ คือจั้นหลาน ลูกสาวสุดที่รักของเจ้า!"
เพี๊ยะ! หนึ่งฉาด!
จั้นเสวี่ยโหรวยกมือฟาดลงบนใบหน้าของหลี่ซื่อ หลี่ซื่อแก้มร้อนผ่าว นิ่งงันอยู่กับที่ นางไม่คิดว่าลูกสาวของตนเองจะลงมือกับนาง นางถึงกับตะลึงค้างอยู่ตรงนั้น
เพี๊ยะ!
จั้นเสวี่ยโหรวยกมือฟาดลงบนใบหน้าของหลี่ซื่ออีกหนึ่งฉาด พลางตวาด "แพศยาตัวน้อยที่เจ้าเลี้ยงไว้! เจ้าก็ไม่ใช่คนดีอะไร!"
หลี่ซื่อถูกบุตรสาวที่ให้กำเนิดตีจนสับสนไปหมด
จั้นเสวี่ยโหรวคว้าหน้าอกเสื้อของนางไว้ พลางขู่ "ข้าบอกไว้ให้ดี หากเจ้ากล้าไปฟ้องบิดามารดาของข้า ข้าจะฆ่าเจ้าเดี๋ยวนี้!":
หลี่ซื่อมองจั้นเสวี่ยโหรวที่ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ ราวกับนางเพิ่งได้รู้จักลูกสาวของตนเองเป็นครั้งแรก