มู่เหยียนมุมปากโค้งขึ้น "ใช่ ข้าเป็นนกคุ่มก็ได้ ขอเพียงเจ้าสบายใจ ข้าเป็นอะไรก็ได้ทั้งนั้น"
จั้นลี่ลั่ว? (จั้นหลาน) ยิ้มบาง ๆ แล้วถามต่อ "ได้ยินว่าเจ้าญกซือเหยาให้กับฮ่องเต้เป่ยเย่ เจ้าไม่กลัวนางจะเคียดแค้นเจ้าหรือ?"
มู่เหยียนใช้คางถูไถเส้นผมอันสลวยของนางเบา ๆ "นางกลับมาไม่ได้หรอก"
จั้นหลานเข้าใจทันที
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน ชู่อินน้ำตาคลอเบ้าเดินเข้ามาในห้องของจั้นหลาน ก็เห็นภาพตรงหน้า ขนมที่ตั้งใจหอบหิ้วมาให้จั้นหลานร่วงหล่นเกลื่อนพื้น
บนเตียง มู่เหยียนยันตัวอยู่เหนือจั้นหลาน ทั้งสองหันมามองนางพร้อมกัน ดูน่าสนใจยิ่งนัก
ชู่อินชี้มือไปที่ทั้งสอง พูดติด ๆ ขัด ๆ "ที่แท้...เจ้าสองคนก็เป็นจริง ๆ อย่างที่เขาว่ากันนี่เอง!"
นางเพิ่งกลับมาจากบนเขาพร้อมกับมารดาเพื่อสักการะพระพุทธเจ้า ก็ได้ยินว่าจั้นหลานได้รับบาดเจ็บ
ระหว่างทางยังได้ยินอีกว่ามู่เหยียนกลายเป็นอ๋องผู้สำเร็จราชการ และหมั้นหมายกับจั้นหลานแล้ว
มู่เหยียนเห็นชู่อิน เขาก็วางมือที่ยันอยู่ข้างกายจั้นหลานลง มองไปทางนาง "ข้ากับหลานเอ๋อร์กำลังจะแต่งงานกัน ครั้งหน้าเจ้าควรเคาะประตูก่อนเข้ามา เผื่อข้ากับนางกำลังทำอะไรบางอย่างอยู่ แล้วเจ้าหมายังไงไม่รู้ ถูกตาเด็กอย่างเจ้าเห็นเข้า จะทำอย่างไรเล่า?"
ชู่อินก้มหน้ามองอกตัวเอง แล้วก็ยืดหลังตรง "ข้าไม่ใช่เด็กแล้ว!"
จั้นหลานลุกจากเตียง มองมู่เหยียน "อย่ามาแกล้งนางหน่อยเลย!"
มู่เหยียนยิ้มอย่างเอ็นดู "รับบัญชา ฮูหยิน!"
ชู่อินเกาะแขนจั้นหลาน มองมู่เหยียนในชุดเขียวที่พลิ้วไหวราวกับภาพวาดหมึกจากไปอย่างสง่างาม