จั้นหลานขึ้นรถม้าของมู่เหยียน ทั้งสองออกเดินทางไปด้วยกัน
นางนั่งบนเบาะหนานุ่มที่บุด้วยสำลีหนา มู่เหยียนเตรียมไว้ให้ ว่ากันด้วยเรื่องความเอาใจใส่ ก็ยังเป็นเขา
มู่เหยียนหลับตาพักผ่อน จั้นหลานมองเขา เขาตื่นแต่เช้า ก็ไม่น่าแปลกใจที่เขาจะเหนื่อย
ขนตายาวของมู่เหยียนกระพริบถี่ ๆ เป็นครั้งคราว ดูท่าเขาจะหลับไม่สนิท
จั้นหลานมองใบหน้าเขาแล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกไม่เป็นจริง นางกับมู่เหยียนกำลังจะแต่งงานกันแล้ว
ชาติก่อนนางไม่เคยคิดแม้แต่น้อยว่าตัวเองจะได้อยู่ร่วมกับอ๋องผู้สำเร็จราชการที่โหดเหี้ยมเย็นชาเช่นนี้
ยามนั้น ในสายตานางมีเพียงซือจวินสุภาพบุรุษที่ดูอ่อนโยนสง่างามเพียงผิวเผิน ต่อให้พบมู่เหยียนครั้งแรก ต้องตะลึงในรูปลักษณ์ของเขาอย่างสุดขีดก็ตาม นางก็ไม่รู้สึกหวั่นไหว
ชาติก่อน นางกับมู่เหยียนพบกันครั้งแรกเมื่อใดกัน
จั้นหลานนึกย้อนไปอย่างละเอียด จู่ ๆ มุมปากก็ยกขึ้น พวกเขาพบกันครั้งแรกในปีที่อายุได้สิบหกเพิ่งสอบได้จอหงวนบู๊ผู้กล้า
นางพาหลี่ซื่อขึ้นเขาไปสักการะพระพุทธเจ้าและแก้บน หลี่ซื่ออาจทำเรื่องผิดต่อฟ้าดินไว้มาก ทุกครั้งต้องพักบนเขาหลายวัน
จั้นหลานเป็นเพื่อนนางอย่างเบื่อหน่าย จึงไปกินอาหารเจคนเดียว พอถือถ้วยจะเอาไปวางในกล่องใส่อาหาร ก็เผลอทำน้ำแกงที่ติดอยู่บนถ้วยกระเด็นเปื้อนเสื้อผ้าของอีกคนหนึ่ง
จั้นหลานมองผ้าอาภรณ์หรูหราของคนผู้นั้น กำลังคิดว่าจะชดใช้อย่างไร พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นสุภาพบุรุษรูปงามไร้เทียมทานคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้า