"เจ้าจะเบาเสียงหน่อยก็ได้ ตอนนี้นางเป็นถึงชายาน้อยของอ๋องเว่ย ทั้งบทกวีและคำประพันธ์ก็เลื่องลือ ธิดาบุญธรรมที่ตระกูลจั้นเลี้ยงดูมาก็ไม่เลวทีเดียว!"
"ปฏิเสธไม่ได้หรอก แต่องค์หญิงพระชายาของอ๋องผู้สำเร็จราชการก็มีฝีมือทางบทกวีไม่แพ้กัน! ข้าว่าเพลง 'บทกวีภูเขาสายน้ำ' นั่นช่างคล้ายกับลีลาของ 'ออกรบไกลแดน' ของพระชายาอ๋องผู้สำเร็จราชการในยุคนั้นเสียเหลือเกิน!"
"ที่เจ้าว่านี่ ก็นึกว่าเหมือนจริง ๆ ด้วย นี่มันการเลียนแบบอย่างงุ่มง่ามหรือไม่?"
จั้นเสวี่ยโหรวไม่ได้ยินว่าพวกเขาพูดอะไรกัน แต่จากสายตาของพวกเขา ก็พอจะเดาได้ว่าคนเหล่านี้กำลังเยาะเย้ยนาง
นางเคยเป็นคุณหนูสูงศักดิ์แห่งตระกูลจั้นที่องอาจผงาด แต่บัดนี้ต้องกลับมาที่ตระกูลจั้นในฐานะเพียงลูกเลี้ยงของตระกูลจั้น ยังต้องถูกผู้คนชี้หน้านินทา
ซือจวินเดินนำอยู่ข้างหน้า จั้นเสวี่ยโหรวในฐานะชายาน้อยไม่กล้ากระทำการเกินเลย ทำได้เพียงเดินตามหลังซือจวิน
เมื่อเทียบกับนางแล้ว ทุกคนต่างก็เห็นได้ชัดว่ามู่เหยียนอยู่เคียงข้างจั้นหลานตลอดเวลา สามีของทั้งสองปฏิบัติต่อภรรยาต่างกันราวฟ้ากับดิน
เหล่าคุณนายสูงศักดิ์ในงานเลี้ยงก็กำลังพูดคุยกันไปมา
"เล่ากันว่าอ๋องผู้สำเร็จราชการทรงโปรดปรานพระชายายิ่งนัก วันนี้ได้เห็นกับตาก็เชื่อเสียแล้ว แม้แต่ตอนนั่ง ยังให้พระชายานั่งก่อน แล้วอ๋องจึงค่อยนั่งทีหลัง"
"จริงด้วย เล่ากันว่าอ๋องผู้สำเร็จราชการทรงจัดตลาดกลางคืนแห่งหนึ่งขึ้นมาเพื่อพระชายาโดยเฉพาะ ให้พระชายาได้ทรงเล่นอย่างสบายพระทัยในนั้น เพียงเพราะพระชายาทรงโปรดเสวยผลซากุระ เมืองติ้งอันแห่งนี้แต่ก่อนไม่เคยมีตัวอย่างการปลูกต้นซากุระมาก่อน แต่อ๋องผู้สำเร็จราชการกลับทรงทำให้มันงอกงามขึ้นมาได้!"