ไท่จื่อหุบยิ้มลงแล้วเอ่ยขึ้น "มีเรื่องอันใดหรือ?"
ไป๋ลู่พุ่งตัวเข้าไปในอ้อมกอดของไท่จื่อ ออดอ้อนว่า "ฝ่าบาท ข้าน้อยคิดถึงท่านเหลือเกิน เหตุใดท่านไม่มาหาข้าน้อยเสียเลย..."
ไท่จื่อเอ่ยอย่างขอไปที "เบี้ยนกงมีราชกิจมากมาย เจ้าก็รู้ดี"
มือของไป๋ลู่เริ่มไม่สุภาพบนร่างของไท่จื่อ ไท่จื่อคว้ามือของนางไว้แล้วเอ่ยขึ้น "เรื่องสำคัญยิ่งนักเช่นไรกัน งานที่เจ้าว่านั้น ไม่ใช่งานอย่างที่ข้าคิดใช่หรือไม่?"
สายตาของเขามีแววหงุดหงิดปนอยู่บ้างแล้ว ไป๋ลู่จึงจำต้องยืนนิ่งแล้วเอ่ยขึ้น "ข้าน้อย...มีพระโอรสในครรภ์แล้วเพคะ"
รูม่านตาของไท่จื่อเบิกกว้างขึ้นในทันใด เขาถามด้วยน้ำเสียงเข้ม "เป็นของซือจวิน หรือว่าเป็นของเบี้ยนกงกันแน่"
ไป๋ลู่เอ่ยอย่างเขินอาย "ย่อมเป็นของฝ่าบาทแน่นอนเพคะ"
ไท่จื่อคำนวณวันในใจอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็ยกยิ้มมุมปากขึ้น "เจ้าต้องดูแลครรภ์ให้ดี และคลอดบุตรชายให้กับเบี้ยนกงสักคนเป็นเช่นไร?"
แววตาของไป๋ลู่เป็นประกายตื่นเต้น นางกำมือของไท่จื่อไว้แน่นแล้วเอ่ยขึ้น "ฝ่าบาท ท่านจะจัดการเปิ่นหวังเว่ยเมื่อใดเล่า เมื่อนั้นข้าน้อยก็จะได้กลับไปอยู่เคียงข้างท่านอีกครั้ง!"
ไท่จื่อปลอบโยน "เบี้ยนกงจะเร่งรัดให้เร็วที่สุด"
ไป๋ลู่ดีใจยิ่งนัก หากนางคลอดบุตรชายออกมาได้ ก็จะได้เป็นบุตรชายคนโตของไท่จื่อ
ต่อไปนี้ เกียรติยศและทรัพย์สมบัติอันหาที่สุดมิได้ก็จะเป็นของนางมิใช่หรือ!
ไท่จื่อโอบไป๋ลู่ไว้ รอยยิ้มอำมหิตผุดขึ้นที่มุมปากของเขา
......
ซือจวินนั่งอยู่ในห้องหนังสือ เฮยอวี่เข้ามารายงาน "ฝ่าบาท ไท่จื่อทุ่มเทสุดกำลัง ก่อนจะไปขุดค้นในเหมืองที่ว่านั่น แต่กลับไม่พบสิ่งใดเลยแม้แต่น้อย!"