จั้นหลานถามชู่อินว่านางถูกผู้ใดช่วยไว้ ชู่อินเพิ่งจะนึกได้
จริงด้วย ตลอดทางนางรู้จักเพียงหัวหน้าองครักษ์คนนั้นเท่านั้น มิได้เห็นหน้าของท่านผู้นั้นแม้แต่ครั้งเดียว!
นางกลอกตาแป๋วแล้วกล่าวว่า "ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน เป็นเพียงกองทัพห้าร้อยนาย ดูท่าทางจะเป็นของทางราชการ ข้าก็เลยเดินทางมากับพวกเขาจนถึงด่านเฟิงหยู ที่เหลือเจ้าก็รู้อยู่แก่ใจแล้ว!"
ชู่อินกัดขนมเปี๊ยะถั่วลงคำหนึ่ง อาหารเลิศรสอยู่ตรงหน้า นางไม่อยากนึกถึงเรื่องน่าอับอายนัก!
จั้นหลานตกอยู่ในภวังค์เพราะคำพูดของชู่อิน หากเป็นกองทัพห้าร้อยนาย และจุดหมายปลายทางคือด่านเฟิงหยู
หรือว่าฮ่องเต้เซวียนอู่ส่งผู้ตรวจการทัพมา เพื่อคอยจับตาดูการศึกของบิดาและพี่ใหญ่!
สายตาจั้นหลานหม่นหมองลง หากเป็นเช่นนี้ การศึกครั้งนี้ย่อมแปรผันมากขึ้นอีก!
ไม่รู้ว่าฮ่องเต้เซวียนอู่ส่งผู้ใดมาแนวหน้า?
"เจ้าอยู่ที่นี่พักผ่อนให้สบายเถิด!" จั้นหลานเป็นห่วงความปลอดภัยของชู่อิน
นางไม่อาจให้คุณหนูใหญ่ผู้ไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะยกไก่ได้ มาลองเสี่ยงภัยอยู่ที่นี่กับนางได้
หากเกิดความผิดพลาดใดขึ้น จั้นหลานคงรู้สึกผิดไปทั้งสองชาติ
ชู่อินพยักหน้า ซบไหล่จั้นหลานแล้วออดอ้อนว่า "แน่นอนอยู่แล้ว เจ้าอยู่ที่ใด ข้าอยู่ที่นั่น!"
"เจ้านี่!" จั้นหลานเอ่ยพร้อมรอยยิ้มอันจนใจ
ชู่อินลุกขึ้นเดินโซเซไปสองสามก้าว แล้วเอ่ยอย่างไม่แยแสว่า "เอ้อ ข้าพบว่าตั้งแต่ถูกงูกัด ข้ากลับดูใจกล้าขึ้นกว่าเดิมเสียอีก!"
จั้นหลานชำเลืองมองนาง ทันใดนั้น ดวงตาก็เบิกกว้าง เสียงสูงขึ้น "อ๊าย! มีหนู!"