จั้นฮุยได้ยินเสียงของชู่อิน ก็พอจะคาดเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
"ชู่อิน!"
เขารีบวิ่งเข้าไปด้วยฝีเท้าฉับไว เห็นขาของชู่อินถูกงูเหลือหลากสีรัดพันอยู่
"อย่ากลัว!" จั้นฮุยปลอบชู่อินที่ตกใจจนนิ่งไป ขณะเดียวกันก็ก้มตัวลงคว้าจุดตายของงูได้อย่างรวดเร็ว แล้วตะบันมันลงกับก้อนหินอย่างแรงจนตาย
ชู่อินหน้าซีดขาว น้ำตาไหลพราก หายใจไม่สะดวก ร้องไห้แล้วโผเข้ากอดจั้นฮุย
จั้นฮุยถูกชู่อินกอดเอาไว้ มือไม้ไร้ที่ทาง ยืนตะลึงอยู่กับที่ ก่อนจะผลักชู่อินออกไปอย่างแรง
ชู่อินมองจั้นฮุยอย่างงงงวย ในใจรู้สึกผิดหวังขึ้นมาทันใด
จั้นฮุยกลับผลักนางออกไปด้วยท่าทางรังเกียจ!
"เดี๋ยวก่อน!" จั้นฮุยดึงชู่อินไปที่ริมลำธารเล็ก ๆ แล้วให้นั่งลงบนตอไม้ต้นหนึ่ง
เขาหมอบลง เห็นเลือดเริ่มซึมออกที่ขากางเกงของชู่อิน จึงดึงขากางเกงของนางออกทันที
แก้มของชู่อินแดงปลาบขึ้นมาฉับพลัน นางเอ่ยด้วยความโกรธ "เจ้าทำอะไร?"
จั้นฮุยมองขาขาวผ่องของนาง ใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย จากนั้นก็ยกขาของชู่อินขึ้นด้วยแขนของเขา
ชู่อินตกใจยิ่งนัก ครั้นแล้วริมฝีปากของจั้นฮุยก็ประทับลงบนขาของนาง เขากำลังดูดเลือดบนขาของนางอยู่!
จั้นฮุยคายเลือดสีแดงคล้ำออกมาหลายคำติดต่อกัน จนกระทั่งดูดได้เลือดสีแดงสดจึงวางขาของชู่อินลง
จั้นฮุยเห็นแก้มของชู่อินแดงเรื่อ ก่อนหน้านี้เขารีบร้อนจนลืมไปว่าชายหญิงควรระวังตัว
จั้นฮุยเช็ดเลือดที่มุมปาก เดินไปที่ริมธาร ตักน้ำขึ้นมาดื่มแล้วบ้วนทิ้ง พลางอธิบายว่า "เจ้าถูกงูพิษกัด ข้าเพิ่งล่วงเกินเจ้าไป!"