สายตาของทูป๋าหงหยุดอยู่ที่หญิงชุดม่วง ไม่แปลกที่ท่านผู้นี้จะมองนางอีกครั้ง
ทั้งรูปร่างและบุคลิกของหญิงชุดม่วง ล้วนโดดเด่นที่สุดในหมู่สตรีเหล่านี้
แม้นางจะใช้ผ้าคลุมหน้าบดบังใบหน้าไว้ แต่ดวงตากลับแจ่มใสและเย้ายวน หางตาปรายขึ้นเล็กน้อย ชวนมองยิ่งนัก
ทูป๋าหงรู้สึกขมขื่นในใจ เหยื่อที่เพิ่งได้มายังไม่ได้ลิ้มลองเลย กลับต้องให้ท่านผู้นี้ชิมก่อนหรือนี่!
ทว่า บางทีเขาอาจคิดไปเองก็เป็นได้ หรือควรถามความเห็นของท่านผู้นี้ดูก่อน
ทูป๋าหงเอ่ยลองเชิง "ท่านผู้นำ ข้าหลังงานเลี้ยงย่อมสามารถพาหญิงใดในที่นี้ออกไปได้ตามใจ ไม่ว่าคนใดก็ตาม"
มู่เหยียนนิ้วเรียวเคาะโต๊ะไม้ที่ปูด้วยขนสัตว์เป็นจังหวะไม่สม่ำเสมอ
เหล่ารำวงตื่นเต้นสะบัดเอวพลางขยับเข้ามาใกล้มู่เหยียนมากขึ้นเรื่อยๆ
กลิ่นหอมบนตัวพวกนางทำเอาปวดขมับ มู่เหยียนจึงชี้ไปที่หญิงชุดม่วงตามอำเภอใจ "นางก็แล้วกัน!"
จั้นหลานในชุดม่วงสบตากับมู่เหยียน
นางมิคิดไม่ถึงว่ามู่เหยียนจะเลือกนาง!
เดิมทีนางยังคิดว่า ทูป๋าหงผู้นี้มีนิสัยพิเศษ ชอบทรมานทาสหญิงที่มีร่างกายผิดปกติ เช่นหญิงใบ้
ไม่คิดว่ามู่เหยียนจะทำลายแผนการของนาง
ทูป๋าหงหัวเราะลั่น "ท่านผู้นำสายตานั้นเฉียบแหลมยิ่ง หญิงผู้นี้เพิ่งส่งมาใหม่วันนี้ ข้ายังคิดจะเก็บไว้เสพเองเสียด้วยซ้ำ ตั้งแต่ท่านผู้นำชื่นชอบ ข้าก็ขอมอบให้นายท่านแล้ว!"