ชู่อินเอ่ยอย่างเก้อเขินพร้อมรอยยิ้ม "ก่อนหน้านั้นเป็นเพราะข้ายังเยาว์วัยไม่รู้จักคิด พอหวนคิดดูตอนนี้ก็ยังรู้สึกหวาดผวา เจ้าไม่ต้องเป็นกังวล บัดนี้ข้ามีครรภ์แล้ว เพื่อลูกในท้องก็จะไม่ก่อเรื่องวุ่นวายอีกเป็นอันขาด!"
"ตกลงตามสัญญา!" จั้นหลานยื่นนิ้วก้อยออกมา
ชู่อินตบมือของจั้นหลานดังปั๊ก พลางเอ่ยอย่างรังเกียจ "ไร้สาระ!"
จั้นหลานมองนางอย่างไม่พอใจ "อ้าว เริ่มเก่งขึ้นแล้วนะ ครั้นได้เป็นแม่ก็เริ่มสั่งสอนข้าแล้วหรือ!"
ชู่อินยิ้มน้อยๆ "พอรู้ตัวว่าจะได้เป็นแม่แล้ว ข้าก็พบว่าตัวเองเปลี่ยนไป เรื่องที่เคยทำตามอำเภอใจแบบก่อน ครานี้ทำไม่ลงแล้ว"
จั้นหลานมองชู่อินที่งดงามอ่อนหวานปนความอ่อนโยน ตั้งแต่ออกเรือนไป ชู่อินเปลี่ยนไปมากจริงๆ
ไม่ใช่เด็กสาวที่หุนหันพลันแล่น ไม่กลัวฟ้ากลัวดินคนนั้นอีกแล้ว
"ชู่อิน เห็นเจ้าเป็นเช่นนี้ ข้าก็วางใจ แล้วเรื่องที่มีครรภ์ เจ้าจงบอกท่านปู่และมารดาในวันพรุ่งนี้เถิด!"
ชู่อินแก้มแดงระเรื่อ "ดี ข้ามีครรภ์จริง เดือนนี้ประจำเดือนก็ไม่มา อีกทั้งหมอที่โรงหมอก็ช่วยตรวจชีพจรยืนยันให้แล้ว พรุ่งนี้ข้าจะไปบอกท่านปู่และมารดา"
จั้นหลานหยิกแก้มเนียนนุ่มของนาง พลางเอ่ยหยอก "พี่สะใภ้ใหญ่ เช่นนั้นน้องสะใภ้ก็ไม่รบกวนท่านแล้ว ขอท่านพักผ่อนให้ดีเถิด!"
ชู่อินยิ้มน้อยๆ มองนาง "ถอยไปเถิด จั้นน้อย!"
จั้นหลานตอบอย่างประจบประแจว "รับคำ!"