พิษของเสวี่ยหลิงเอ๋อร์นับว่าร้ายกาจยิ่งนัก!
อดมืดของจั้นหลานสืบรู้ว่าอ๋องเซียนแอบหาคนซื้อยาพิษ มิอาจรู้ได้ว่าอ๋องเซียนคิดร้ายต่อผู้ใด เช่นนั้นก็ต้องป้องกันไว้ให้ทั่วถึง จั้นหลานจึงให้คนนำยาพิษที่เสวี่ยหลิงเอ๋อร์ปรุงขึ้นส่งไปให้อ๋องเซียน
ประกอบกับเมื่อวานในกรมมหรสพ ชุยอิงเล่าว่าในนิมิตหลับไหลนางได้ยินอ๋องฉีเอ่ยพระนามของพระชายาอ๋องเซียน อีกทั้งชุยอิงยังเล่าความแค้นระหว่างสองพี่น้องตระกูลกษัตริย์ให้างฟังจนหมดสิ้น
รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง หากไร้ซึ่งความมั่นใจโดยสิ้นเชิง แล้วนางกับมู่เหยียนจะมาร่วมงานเลี้ยงอันตรายนี้ได้อย่างไร!
ผู้มีธรรมย่อมได้ผู้หนุนนำ ผู้ไร้ธรรมย่อมสิ้นผู้เคียงข้าง!
ผู้คนทั้งดีทั้งร้ายที่นางรู้จัก ล้วนช่วยเหลือนางเก็บกวาดคนของตระกูลซือทีละน้อย!
"โชคดีที่ฝ่าบาททรงทราบล่วงหน้าว่าซือเหยากับซือยู่จางคิดใช้ข้ากับเย่ซิวหานเป็นประเด็น ทรงเตรียมการไว้แต่เนิ่นๆ!"
สุราที่นางกับเย่ซิวหานดื่มลงไปไม่มียาพิษแม้แต่น้อย สิ่งที่นางทั้งสองพูดล้วนเป็นการพูดให้ซือเหยาฟัง
อีกทั้งมู่เหยียนรออยู่ในห้องนั้นแต่เนิ่นนาน มู่เหยียนยังเห็นกระบวนการถูกสังหารของซือเหยาผ่านช่องว่างของหน้าต่างอีกด้วย
จั้นหลานสอดแขนโอบคอของมู่เหยียน แล้วหอมที่ริมฝีปากของเขาหนึ่งที
มู่เหยียนโอบเอวของจั้นหลานไว้ สอบถามข้างหูนางเบาๆ "ครุ่นคิดสิ่งใดอยู่หรือ? จูบข้ายังไม่ตั้งใจเลย"
จั้นหลานเอ่ยด้วยความกังวล "ต่อไปก็ถึงคราวซีหรงแล้ว คณะทูตพรุ่งนี้ก็จะจากไปแล้ว"
มู่เหยียนเอ่ยด้วยความเสียใจ "ท่านพ่อตาและจั้นฮุยพาคนเคลื่อนพลอย่างเงียบเชียบไปยังด่านเฟิ่งยวี่แล้ว"
"อ้อ" จั้นหลานเอ่ยตอบเบาๆ หลังความตะลึงชั่วครู่