ในจดหมายเขียนว่า "มู่เหยียน ข้ารู้ว่าเจ้าไม่วางใจให้ข้าไปชายแดนเพียงลำพังเป็นแน่ แต่ข้าก็ห่วงครอบครัวของข้าไม่แพ้กัน ขอโทษที่คราวนี้แอบออกเดินทางโดยไม่บอกเจ้า เมื่อกลับมาจะชดใช้ให้เจ้าแน่นอน"
มือทั้งสองของมู่เหยียนสั่นระริก เขาถามว่า "พระชายาออกจากวังเมื่อใด"
"ทูลอ๋อง พระชายาออกจากวังเมื่อยามไย่วานนี้" หลิวซีกล่าวอย่างนอบน้อม
มู่เหยียนถอนหายใจแล้วถามต่อ "อืม กระนั้น ท่านแม่ทัพชรามีร่างกายเป็นอย่างไรบ้าง"
หลิวซีผงกศีรษะ "บ่าวถามพ่อบ้านเจิงแล้ว แต่ว่าท่านแม่ทัพชราไม่ยอมพบใคร บ่าวไม่ทราบเลยเจ้าค่ะ"
มู่เหยียนเหลือบมองท้องฟ้าที่มืดสนิท รู้สึกอึดอัดใจเป็นยิ่งนัก เขาทิ้งหลิวซีไว้แล้วจากไป
หลิวซีถอนหายใจ คราวนี้จบสิ้น อ๋องโกรธแน่นอนแล้ว
......
จั้นหลานไล่ตามมาอย่างยากลำบากถึงสองวัน ในที่สุดก็เห็นกองทัพของจั้นเป่ยชาง
จั้นหลานควบม้าขึ้นไป รั้งบังเหียนม้าตรงหน้าชายสองคน ลมหายใจพ่นออกมาเป็นไอขาว "ตามทันเสียที!"
จั้นเป่ยชางตะลึง "หลานเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าตามมาล่ะ!"
จั้นฮุยก็รั้งบังเหียนม้าเช่นกัน "น้องสาว เจ้ามาตามลำพังหรือ?"
จั้นหลานยื่นทวนรบในมือให้ทหารคนหนึ่ง ตลอดทางที่เร่งรีบมานางรู้สึกเจ็บท้องเล็กน้อย "มีน้ำร้อนบ้างไหม?"
"มี!" จั้นฮุยหยิบกระบอกน้ำของตัวเองส่งให้ทันที
คนเดินทัพต่อสู้ไม่ถือเรื่องเล็กน้อย จั้นหลานรับกระบอกน้ำของจั้นฮุยมาแล้วดื่มรวดเดียวหมด
น้ำร้อนเข้าท้อง จู่ ๆ นางก็รู้สึกสบายตัวไปทั้งกาย
"เจ้าดื่มช้าลงหน่อย ตลอดทางเจ้าไม่ได้กินอะไรเลยหรือ!" จั้นเป่ยชางพูดด้วยความห่วงใย พร้อมยื่นห่อแป้งทอดมันเย็นให้