หญิงสาวชาวเผ่ากู่จ้องมองหวงกุ่นด้วยสายตาจับจ้อง เพียงชั่วครู่เดียวก็รู้ว่าชายผู้นี้มองออกว่านางต้องการแก้แค้นอ๋องผู้สำเร็จราชการ เป็นคนที่เฉลียวฉลาดเหนือชั้นยิ่งนัก
มองอยู่นาน จู่ๆ ท้องของนางก็ส่งเสียงร้องโครกคราก นางจึงนึกขึ้นได้ว่าตนออกมาแก้แค้น เงินทองร่อยหรอจนหมดสิ้น ไม่มีเงินจะกินข้าวแล้ว
หวงกุ่นได้ยินเสียงท้องร้องของนาง สีหน้าจริงจังเอ่ยขึ้นว่า "เจ้าได้มาเจอข้าน้อย ถือว่าโชคดีเหลือหลาย ข้าน้อยจะพาเจ้าไปกินข้าวก่อน แล้วค่อยบอกเจ้าว่าเรื่องนี้จะแก้ไขอย่างไร!"
"ท่านเป็นคนดีจริงๆ!" หญิงสาวเผ่ากู่ยิ้มแย้มเผยฟันขาวแปดซี่
หวงกุ่นพาหญิงสาวเผ่ากู่เดินจากไป จูเว่ยเพิ่งออกจากจวนอ๋องพอดี เห็นภาพนี้เข้าจึงคิดในใจว่า หวงกุ่นกลับรู้จักกับหญิงโง่เขลาคนนั้นได้อย่างไร?
ทั้งสองดูเหมือนคุ้นเคยกันดี เดินไปพร้อมกับพูดคุยหัวเราะกันตลอดทาง และหญิงคนนั้นยังเดินกระโดดโลดเต้น ดูมีความสุขยิ่งนัก
จูเว่ยส่งเสียงเย็นชาในลำคอ ถือสิ่งของที่หวงกุ่นให้มาส่งให้พระชายา แล้วเดินเข้าจวนไป
ตลอดทางหญิงสาวฟังหวงกุ่นพูดคุย รู้สึกว่าชายผู้นี้ช่างน่าสนใจยิ่งนัก นางจึงหัวเราะตามอย่างเบิกบานใจ
ทั้งสองเดินมาถึงร้านขายซาลาเปา หวงกุ่นเอ่ยปากกับพ่อค้าแผงลอยอย่างใจกว้างว่า "เอาซาลาเปาหน้าหมูสองตะกร้า บะหมี่เกี๊ยวสองชาม"
พ่อค้ารีบยกอาหารมาเสิร์ฟ หวงกุ่นกำลังจะเอ่ยว่า เจ้าอย่าได้เกรงใจ กินเลย!
ก็เห็นหญิงสาวนัยน์ตาเป็นประกาย หยิบซาลาเปาหนึ่งลูกขึ้นมาไม่กลัวร้อน กลืนกินลงไปอย่างตะกละตะกลาม
หลังจากกินซาลาเปาไปหนึ่งลูก นางก็เอ่ยชมไม่ขาดปาก "อร่อยนัก อร่อยเหลือเกิน! ข้าไม่เคยได้กินอะไรที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย!"
มุมปากของหวงกุ่นกระตุกเล็กน้อย อ๋องผู้สำเร็จราชการร่ำรวยล้นฟ้า แต่กลับขี้เหนียวกับภรรยาลับของตนเองถึงเพียงนี้!