หวงกุ่นรู้สึกว่าตัวเองคือคนซื่อสัตย์ที่สุดในโลก แถมยังเป็นห่วงเป็นใยอ๋องผู้สำเร็จราชการจนแทบสลายตัว!
หวงกุ่นเดินมุดๆ มาหยุดหน้าเสวี่ยหลิงเอ๋อร์กับจูเว่ยแล้วพูดว่า "เรื่องของสองคนเจ้า น้องข้ารู้หมดแล้ว เจ้าทั้งสองควรระมัดระวังตัวเสียบ้าง ไม่งั้นน้องจะไปฟ้องท่านอ๋อง!"
เสวี่ยหลิงเอ๋อร์ทำหน้างงงวย ส่วนจูเว่ยขมวดคิ้วมองหวงกุ่นที่ทำท่าทีลับๆ ล่อๆ
หวงกุ่นสะบัดมือทั้งสองของทั้งคู่แยกออกจากกัน แล้วลากชายเสื้อเสวี่ยหลิงเอ๋อร์ไปทางข้างๆ
เสวี่ยหลิงเอ๋อร์หยิบเนื้อเสียบไม้ย่างจากโต๊ะมาหนึ่งไม้ กินไปพลางถามไปว่า "พี่หวงกุ่น มีอะไรหรือเปล่า?"
หวงกุ่นลดเสียงลงต่ำแล้วบอกว่า "เจ้าอย่าเข้าไกล้กับหัวหน้ากองจูเว่ยนัก เขา..."
"เขาเป็นอะไร?" ปากของเสวี่ยหลิงเอ๋อร์แน่นไปด้วยเนื้อเสียบไม้ย่าง
หวงกุ่นโกรธมาก "ยังไงก็ตาม เจ้าห้ามเข้าไกล้จูเว่ยมากเด็ดขาด"
เสวี่ยหลิงเอ๋อร์หยิบเนื้อเสียบไม้ย่างอีกไม้แล้วพูดว่า "น้องจูเว่ยคนดีนะ คราวก่อนข้าเมา ยังเป็นเขาอุ้มข้ากลับมาเลย!"
หวงกุ่นตกตะลึงราวกับฟ้าผ่า มองไปที่เสวี่ยหลิงเอ๋อร์ "อุ้ม... เขาไม่ได้เข้าไปในห้องของเจ้าใช่ไหม?"
เสวี่ยหลิงเอ๋อร์พยักหน้า "เข้าสิ เขายังเล่านิทานให้ข้าฟังอีกด้วย!"
"เล่านิทานอะไร?" หวงกุ่นเริ่มรู้สึกเวทนาแทนมู่เหยียนแล้ว
เสวี่ยหลิงเอ๋อร์คิดเล็กน้อยแล้วตอบว่า "ข้าจำได้ว่ามีเรื่องหนิวล่างกับนางทอผ้าได้พบกัน แล้วก็... อ๋อ ใช่แล้ว พระแม่หนี่ว์วาสร้างมนุษย์!"
"สร้าง... สร้าง... มนุษย์?" หวงกุ่นสกัดข้อมูลสำคัญออกมาได้ นั่นก็คือจูเว่ยกับเสวี่ยหลิงเอ๋อร์สร้างมนุษย์กัน!
ยังเรียกว่าพบกันอะไรกัน ยังสร้างมนุษย์อะไรกันอีก!
หวงกุ่นส่งสายตาคมกริบไปที่จูเว่ย ในใจด่าเงียบๆ ว่า: จูเว่ยเจ้านี่ช่างเป็นอะไรนัก มองไม่ออกเลยว่าเจ้าเป็นคนแบบนี้ กล้ามีความหวังถึงภรรยาลับของนายท่านเสียฉะนี้!