ฮ่องเต้เซวียนอู่มีพระราชโองการเพียงไม่กี่คำ จั้นเฟิงก็ถูกคนคุมตัวมายังตำหนักไท่จี๋
จั้นเฟิงเดินผ่านข้างกายจั้นหลาน สายตาอำมหิตจ้องไปที่จั้นหลาน รู้สึกคล้ายเรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับนาง
จั้นหลานเพียงนิ่งมองจั้นเฟิงผู้เหมือนหมาจนตรอก ไม่มีอารมณ์ใด ๆ ปรากฏบนสีหน้ามากนัก
จั้นเฟิงก้าวเข้าไปในตำหนักไท่จี๋ เมื่อได้เห็นฮ่องเต้เซวียนอู่ ขาทั้งสองข้างก็อ่อนแรง ทันใดนั้นก็คุกเข่าลงกับพื้น
ระหว่างทางที่มา เขารู้ตัวแล้วว่าเรื่องของตัวเองอาจถูกเปิดโปง
แต่กระนั้น บัดนี้จั้นเฟิงยังคงเฝ้ารอให้ซือจวินมาช่วยเขา เขาเชื่อว่าอีกฝ่ายจะต้องมาช่วยเขาอย่างแน่นอน
และจะต้องให้คนทำลายหลักฐานเหล่านั้นอย่างแน่นอน
เขาไม่มีทางมีจุดอ่อนตกอยู่ในมือของจั้นเป่ยชางได้
หลังจากเข้าไปในตำหนักไท่จี๋ จั้นเฟิงเพียงกวาดตามองคร่าว ๆ ก็เห็นปู่และท่านอาใหญ่ของตนอยู่บนท้องพระโรงด้วย จึงรู้สึกโล่งใจขึ้นบ้าง
หากพวกเขาอยู่ที่นี่ คงต้องปกป้องเขาเป็นแน่ อย่างไรเสียเขาก็คือทายาทรุ่นหลานของตระกูลจั้น นอกเหนือจากจั้นฮุยและจั้นเหิงแล้ว ยังเป็นชายหนุ่มที่เหลืออยู่ไม่กี่คน
หากปู่ไม่ปกป้องเขา คุณยายที่รักเขามากเพียงนั้น คงต้องโกรธเป็นแน่
ยิ่งไปกว่านั้น กิจวัตรท่านอาใหญ่ปฏิบัติต่อเขาอย่างดี ควรจะไม่มีเรื่องใด
"ข้าน้อยถวายบังคมฝ่าบาท!" จั้นเฟิงเอ่ยขึ้น เสียงสั่นเทิ้ม เขาเข้าใจแล้วว่าสิ่งที่เรียกว่าความเกรียงไกรขององค์ฮ่องเต้ผู้เป็นที่หนึ่งใต้หล้านั้นเป็นเช่นไร
ฮ่องเต้เซวียนอู่จ้องเขาไปด้วยสายตาเยือกเย็น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหนาวเหน็บ "ช่างกล้าใหญ่ยิ่งนัก! คุณชายแห่งตระกูลจั้น!"