จั้นเฟิงได้ยินคำพูดของจั้นซินจางแล้ว ใจแทบหยุดเต้น
เขามองปู่ด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ ปู่มีหลักฐานเหล่านี้ได้อย่างไร
จั้นเฟิงที่ขวัญหนีดีฝ่อรีบร้องขอชีวิตทันที: "ฝ่าบาท ข้าน้อยขอสารภาพ ข้าน้อยถูกข่มขู่ ข้าน้อยถูกซีโหวเย่ซือจวินข่มขู่!"
จั้นเฟิงเห็นจั้นเป่ยชางและจั้นซินจางไม่พูดแทนเขาแม้แต่คำเดียว ก็สิ้นหวังในหัวใจ และเกิดความเกลียดชังคนทั้งสองขึ้นมา
พวกเขาเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา กลับหักหลังเขาเช่นนี้!
จั้นเฟิงรู้ว่าตนไม่อาจดื้อรั้นแก้ตัวอีกต่อไป จึงตัดสินใจลากซือจวินลงน้ำด้วย
ซือจวินคือบุตรนอกสมรสของฝ่าบาท คนอื่นไม่รู้ แต่เขารู้
หากฝ่าบาทห่วงใยความรักระหว่างพ่อลูก บางทีเรื่องนี้อาจมีทางเลี้ยว
ฮ่องเต้เซวียนอู่ได้ยินคำว่า 'ซือจวิน' สีหน้าเปลี่ยนไปมาก
เมื่อครู่จั้นซินจางพูดชัดเจนว่าเป็นองค์ชายและชนเผ่าซีหรงคบคิดกันทรยศชาติ
แต่ฐานะของซือจวินนั้น ใครจะรู้ก็เพียงคนในราชวงศ์เท่านั้น
เดิมทีฮ่องเต้เซวียนอู่เพียงคิดจะใช้เรื่องของจั้นเฟิงมาเล่นงานตระกูลจั้นเท่านั้น ใครจะคิดว่าเรื่องนี้คงลามไปไกล ยิ่งขยายความซับซ้อนมากขึ้น!
ฮ่องเต้เซวียนอู่เอ่ยเสียงเย็น: "เรียกองค์ชายทั้งสามและซือจวินขึ้นมาเข้าเฝ้า ข้าจะรอพวกเขาอยู่ที่นี่!"
องค์ชายยวี่ อ๋องเซียน อ๋องฉี และซือจวิน สี่คนได้รับราชโองการเรียก เกือบจะเดินทางมาถึงวังพร้อมกัน
จั้นหลานยืนอยู่หน้าโรงพระที่นั่งตลอดเวลา นางเห็นองค์ชายหลายพระองค์เช็ดเหงื่อเข้าไปในตำหนักไท่จี๋
คนสุดท้ายคือซือจวิน เขามองจั้นหลานอย่างแปลกใจคราหนึ่ง แล้วก็ก้มหน้าลงเข้าไปในพระที่นั่งใหญ่
ซือจวินปีนี้สิบเจ็ด องค์ชายยวี่สิบหก อ๋องเซียนและอ๋องฉีทั้งสองอายุสิบห้าปี