จั้นหลานและมู่เหยียนต่างจ้องมองไปทางกำแพงพร้อมกัน จั้นหลานจุดเทียนในห้อง แล้วลูบผนังพลางกล่าว "ควรจะมีกลไกซ่อนอยู่"
มู่เหยียนกวาดตามองรอบ ๆ ไม่นานก็พบประตูลับบานหนึ่ง เขาผลักประตูออก มองเข้าไปคราหนึ่งก็หันกลับออกมา
จั้นหลานยังไม่ทันได้ก้าวเข้าไป ก็ได้กลิ่นเหม็นรุนแรงโชยออกมา คล้ายกลิ่นเน่าเปื่อยปนกับกลิ่นคาวเลือด
จั้นหลานยืนมองที่ปากทางเข้า เห็นสตรีห้าคนนุ่งห่มไม่เป็นระเบียบ บนร่างไม่มีที่ใดดีเลยสักแห่ง
บางคนมีรอยแผลเฆี่ยนทั่วตัว บางคนเนื้อถูกแล่ออกเป็นชิ้น ๆ บางคนนิ้วถูกตัดขาด บางคนถูกทรมานจนตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง
เมื่อสตรีทั้งห้าเห็นจั้นหลาน พวกนางก็ยื่นมือออกมาเหมือนกำลังอ้อนวอนขอให้จั้นหลานช่วยพาพวกนางออกไป
"อืออือ...อา..." จากปากของพวกนางมีเพียงเสียงสะอื้นแหบแห้ง แต่ไม่อาจเอ่ยคำใดออกมาได้แม้แต่คำเดียว
จั้นหลานสังเกตได้ในไม่ช้า ว่าพวกนางทั้งหมดไม่มีลิ้น
อู๋เจียงหลิวพลันหัวเราะขึ้น "ข้าแนะนำให้เจ้าปล่อยข้าดีที่สุด ไม่เช่นนั้นเจ้าสองคนก็จะจบแบบเดียวกัน!"
"คุณนายน้อยไม่เพียงแต่เชี่ยวชาญการทรมานผู้หญิง ต่อกรกับผู้ชายก็..."
มู่เหยียนสายตาเย็นเยียบเดินตรงไปทางอู๋เจียงหลิว เวลานี้อู๋เจียงหลิวถึงได้มองเห็นหน้าตาของมู่เหยียนชัด ๆ
ชั่วขณะหนึ่ง อู๋เจียงหลิวมองตะลึง โลกนี้กลับมีบุรุษที่งดงามไร้เทียมทานถึงเพียงนี้!
แต่บุรุษผู้นี้มีแววตาเย็นชาอำมหิตไม่มีความปราณี จนทำให้เขารู้สึกหวาดหวั่นไม่กล้าพูดจาแข็งกร้าว