จั้นหลานกดลงไปอีกหลายครั้ง มู่เหยียนก็ยังไม่มีปฏิกิริยาใดๆ นางร้อนใจโน้มตัวลงไปเตรียมช่วยเป่าลมหายใจให้เขา ทันใดนั้น ศีรษะของนางก็ถูกมือหนึ่งกดไว้อย่างแผ่วเบา ริมฝีปากของมู่เหยียนประทับลงมาบนเรียวปากของนาง
จั้นหลานโมโหตบแขนเขาไปทีหนึ่ง แล้วเอ่ยอย่างโกรธเคืองว่า "มู่เหยียน เจ้าจะทำให้ข้าหวั่นไส้จนตายหรือไร!"
มู่เหยียนไอออกมาสองสามครั้ง จั้นหลานก็เป็นห่วงเขา เอามือลูบหลังให้เขาเบาๆ
มู่เหยียนปลอบนางว่า "ขอโทษ ข้าเพิ่งฟื้นขึ้นมาจริงๆ มิได้หลอกเจ้า"
จั้นหลานเหล่ตามองเขา "โชคดีที่เจ้ารู้จักว่ายน้ำ!"
มู่เหยียนโอบนางไว้อย่างอ่อนโยนแล้วกล่าว "เมิ่งเมิ่ง ทำให้เจ้าต้องเป็นกังวลแล้ว"
จั้นหลานมองไปรอบๆ แล้วถาม "ที่นี่ที่ใดกัน? เราต้องหาทางกลับไปให้ได้"
มู่เหยียนมองไปยังลำน้ำแล้วกล่าว "แม่น้ำสายนี้น่าจะใช้สำหรับระบายน้ำ"
"เช่นนั้นเราเดินเลียบแม่น้ำขึ้นไป น่าจะหาทางกลับได้" จั้นหลานลุกขึ้นยืน
มู่เหยียนลุกขึ้น จับมือนางไว้แล้วกล่าว "เรารออยู่ตรงนี้ดีกว่า จุดไฟก่อน ผึ่งเสื้อผ้าให้แห้ง"
จั้นหลานเห็นด้วย อากาศเริ่มหนาวเย็นลงเรื่อยๆ หากเดินต่อไปทั้งสองคนคงต้องเป็นไข้หวัดแน่
ทั้งสองเดินเข้าไปในป่า ในป่ามีกระท่อมไม้หลังเล็กๆ หลังหนึ่ง ดูเหมือนเป็นที่สำหรับนายพรานใช้ดักสัตว์
ในกระท่อมมีเพียงเหล็กแหลมและธนูที่ใช้ล่าสัตว์ รวมถึงฟืนแห้งอีกหลายมัด
จั้นหลานหยิบแท่งจุดไฟและกริชที่ติดตัวออกมา
โชคดีที่นางรู้ว่าหลายวันนี้ต้องอยู่ใกล้แหล่งน้ำ จึงเตรียมตัวไว้เป็นอย่างดี แท่งจุดไฟถูกห่อหุ้มไว้อย่างมิดชิด มิได้เปียก